Op Sfinks stond ook de kleine boer op de affiche. Oxfam had op het festival een campagnestand onder het motto ‘Stop de koehandel met melk!’. De organisatie heeft er bewust voor gekozen om met de problematiek van de kleine landbouw naar de zomerfestivals te trekken. “Er is dringend een ander landbouwbeleid nodig, zowel in België, als in het zuiden. We hebben een landbouwbeleid nodig dat kansen biedt aan de familiale landbouw, dat het recht op voedsel van iedereen respecteert, dat ijvert voor duurzaamheid en milieubescherming, dat de boer een waardig inkomen biedt en mogelijkheden inhoudt om de sector verder te ontwikkelen, waarbij de lokale, regionale en de internationale markten complementair zijn in plaats van zuivere concurrenten. Er is plaats voor duurzame familiale melkproductie in Burkina Faso, maar ook in Europa.” Aan het woord is Bert Dhondt van Oxfam. [De persmap schuwt de lange zinnen niet.] Om deze boodschap kracht bij te zetten vroeg Oxfam aan Victor Démé uit Burkina Faso om de campagne te steunen en zijn verhaal te doen. 

 “De ongelijkheid in de landbouw is onze maatschappij onwaardig.  Daarom wil ik hier in Europa over de landbouwproblemen in mijn gemeenschap spreken. Iedere minuut sluit er wel ergens een boerderij haar deuren, in Burkina Faso, maar ook in Europa. Dat vind ik erg. Daarom steun ik de campagne van Oxfam. In mijn gemeenschap bijvoorbeeld, zijn er nogal wat rijstboeren. Zij halen het zaaigoed in winkels, maar betalen op krediet. Als ze cash zouden kunnen betalen, dan zou hen dat minder geld kosten. Maar ze hebben dat geld niet, dus betalen ze dubbel zoveel. Dat geldt ook voor de melkboeren. Zo houdt men de hele bevolking in zijn greep. De mensen moeten van de landbouw leven, maar ze slagen daar niet in. De bevolking in Burkina Faso lijdt daaronder. Ik wil ook vooral wat aandacht vragen voor onze vrouwen: zij vechten om te overleven. Ik zing over de vrouwen en de situatie waarin ze zich bevinden. Zij cultiveren groenten op lapjes grond maar dat is niet voldoende om hun gezin van middelen te voorzien. Wij hebben mensen nodig die hun initiatieven naar waarde schatten. Want het zijn de vrouwen die de moed hebben om door te gaan. Ze richten kleine verenigingen op en proberen in groep hun goederen te verkopen, maar ze hebben het moeilijk. Ik zing misschien in mijn liedjes dat je altijd moet blijven hopen, maar soms denk ik dat er geen hoop meer is voor onze bevolking. Wat Oxfam doet voor onze vrouwen en onze landbouwcollectiefjes is goed, maar er zou nog meer kunnen gebeuren. Het ligt ook aan onze mannen. Er zijn vrouwen die mee willen werken in de vrouwenorganisaties, maar ze moeten thuisblijven van hun man. Dan zeg ik: ‘Ook onze mannen moeten dringend hun mentaliteit veranderen.’ De vrouwen kunnen zich blijven uitsloven, maar zolang de mannen niet meewillen, geraken we nergens. Oxfam helpt onze vrouwen in de minimelkerijen, daar ben ik blij om, maar ik benadruk dat het meer uithaalt om ons te leren vissen dan om ons eten te geven. Wij krijgen giften maar wij hebben liever ondersteuning. Want wij kunnen zelf uit de problemen geraken, maar er is ondersteuning nodig. Ik wil ook de situatie van de vrouwen op familiaal vlak onder de aandacht brengen. Onze vrouwen zijn vaak de kostwinners, maar ze lijden. Neem nu dat een kind er niet in slaagt succes te oogsten, dan wordt dat altijd op de moeder verhaald. Als een kind iets positiefs doet, wordt dat plots op rekening van de vader geschreven.  Ik zing om daar verandering in te brengen. Ik voel me de advocaat van de Burkinabese vrouwen. Mijn eigen moeder heeft erg geleden onder het feit dat ik artiest was: ik was een clochard in de ogen van de gemeenschap. Ik werd niet voor vol aanzien. Toch bleef ze me altijd steunen in alles wat ik deed. Ik ben haar daar dankbaar voor. De vrouw heeft een belangrijke plaats in de maatschappij maar dat wordt niet altijd erkend. Waarom mogen mannen meerdere vrouwen hebben, maar vrouwen geen meerdere mannen?  Dat klopt niet. Dat is louche. Ik zing al sinds ‘89 over de levensomstandigheden waarin onze vrouwen verkeren. Ik draag deze boodschap overal waar ik kom, uit. Ik wil dat de mensen, ook de jongeren, over de rol van de vrouw in de maatschappij gaan nadenken.  De vrouw mag niet verantwoordelijk worden gesteld voor alles wat er in onze gemeenschap fout loopt. De vrouw komt op voor ons leven want ze geeft ons te eten. “

De theatergroep ‘Les Passeurs de Rêve’ gaat deze zomer de zomerfestivals af met een landbouwmodel dat respect heeft voor alle boeren ter wereld, voor de natuur en voor de consument. Tijdens de Trailwalker in Eupen en tijdens de Fêtes de la Wallonie in Namen kan u de groep nog aan het werk zien. U vindt de campagnestand van Oxfam op Folk Dranouter, op Pukkelpop in Hasselt en tijdens het straatfestival in Chassepierre. Meer info over de campagne

Posted: July 29th, 2008 under CSR, Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen, africa, eco, events, sustainability.
Comments: none

Er is geen kat geïnteresseerd in Afrika. Dat was zeventien jaar geleden al zo. Eerst een anekdote uit de oude doos. In 1991 struinde ik een tijdje door Mali. Om een reportage te maken. De laatste dagen van mijn verblijf bracht ik in Bamako, de hoofdstad, door. Ik zou er de trein naar Dakar nemen. Op weg naar het station, stoven plots de stoffige straten wit. Er klonken geweerschoten en manifestanten renden alle richtingen uit. De republiek Mali werd toen al 22 jaar lang door de autoritaire Moussa Traoré geleid. De bevolking vond eindelijk dat het welletjes was. Dictator Traoré had voor eind 1991 verkiezingen beloofd. Het was eind december en er vielen nog steeds geen verkiezingen te bespeuren. De manifestanten schreeuwden om de invoering van een meerpartijenstelsel en andere democratische spelregels. Enkele dagen later, terwijl de geur van smeulende autobanden de geur van de bananenkraampjes verdrong, viel Traoré van zijn voetstuk. Onmiddellijk na mijn aankomst in België contacteerde ik de toenmalige BRT en De Morgen. Ik vertelde hen dat ik ter plaatse was en dus wel het een en ander over de situatie kon vertellen. De BRT besloot niet over de toestand in Mali te berichten. “In België zit niemand op politiek nieuws over Mali te wachten,” was het antwoord van de redactie. De Morgen daarentegen publiceerde mijn reisreportage [de neutrale titel werd weliswaar in een sensationele, niet terzake doende, headline omgezet]. Mijn eerste artikel, een verslag over de onstuimige driedaagse aan het station van Bamako, kreeg niet meer dan een kolommetje met een tiental lijntjes toebedeeld. Tegen de tijd dat ik had uitgelegd dat Bamako de hoofdstad was, waren de lijntjes op. Bij wijze van spreken. Afrika. Er is geen kat geïnteresseerd in Afrika. Neen, u ook niet. Of toch? Lees meer…

[Al eens ooit met kerst op een terras in Bamako gezeten? Een vreemde gewaarwording. Terwijl u aan een kippenbeentje kluift en het vette sap in uw sandalen druipt, bedelen 341 zwartjes met uitgestoken hand om een centje of een stukje brood. “Donnez-moi 100 francs s’il vous plaît.” Je zou van minder beginnen zweten.]

Posted: June 16th, 2008 under africa, allochtonen, easy reading, sustainability, writing.
Comments: none

Net op het moment dat ik een cursus over het redigeren van e-mail en het beheer van de mailbox bij de Federale overheid gaf, kreeg ik van Jobat de opdracht om een artikel over Operatie Lastpost te schrijven. Operatie Lastpost is de ludieke benaming van een training met hetzelfde doel, gegeven door Gunnar Michielsen aan overheden en bedrijven. Gunnar is een geweldig entertainer en de Belgacom-medewerkers die de opleiding volgden, giechelden zich een weg naar hun overvolle mailbox. Klik op de tumbnail naast deze post om de poster in het groot te bekijken. U mailt toch ook?

Posted: June 16th, 2008 under comedy, easy reading, magazines, sustainability, writing.
Comments: none

Het concert van Baaba Maal in het Zuiderpershuis gisteravond stond in het teken van de Afrikaanse Jeugd. Morgen is het immers Day of the African Youth over heel de wereld. Het initiatief werd in 2005 door de leden van African Diaspora opgericht. In 2007 werd de ngo IDAY opgericht. IDAY is een netwerk van Afrikaanse en Europeese organisaties die zich inzetten voor educatieve projecten in Afrika. Om hun stem kracht bij te zetten, verenigden ze zich. Elke deelnemende organisatie ontwikkelt haar methodes en richt zich tot de overheden van de landen waar ze projecten opvolgt. Het gemeenschappelijk doel is in 2015 een groot media-event in Afrika te organiseren.

Waarom 16 juni? Daarover morgen meer.

Posted: June 15th, 2008 under africa, allochtonen, events, sustainability.
Comments: 2

Vandaag een groentje gelopen. Op ecocho gestoten. Ecocho is een zoekmachine die per 1000 opzoekingen twee bomen plant. De bomen worden betaald met het geld van advertenties. De site werkt met Yahoo technologie. Ecocho maakt zich sterk dat het redden van de planeet en het zoeken op het web hand in hand kunnen gaan. Door uw dagelijkse zoekgedrag aan te passen, kan u, [yes you stupid!], de planeet redden. So what about you? Schakel als de hete bliksem van google over naar ecocho en red uw planeet. Alleen het werkwoord baart me nog wat zorgen: ‘googlen’ bekt lekker, maar ‘ecochoën’ klinkt nergens naar. En wat met de verbuiging? Ik ‘ecocho’, jij ‘ecochoot’ en drinkt ecocho -T of CO2? Laat ons ervan uitgaan dat Mijnheer Van Dale en Mevrouw Groene Boekje daar wel raad mee weten.

In het kadertje hierboven kan u even een zoekactie starten, kwestie van het ecochoën meteen naar waarde te schatten. [typ voor de gelegenheid ook eens mijn naam in] Voor u het weet, heeft u twee bomen op uw geweten. Vraag ik me plots af waar die bomen staan? Naar het schijnt groeien ze sneller als er tegen gepraat wordt.

Wat vindt u overigens van de slogan?

Eco-searching: You search. We grow trees.

Posted: May 27th, 2008 under CSR, Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen, eco, innovatie, new technology, sustainability.
Comments: none

De voorbije weken schreef ik een artikel over de biotech industrie. Voor Jobat. Is de biotech succesvol? Wordt er winst gemaakt of zit de mot erin? Wat een item in tijden van pest en biobrandstof! “De verdere expansie van de huidige eerste generatie biobrandstoffen heeft een catastrofale impact op het klimaat en de voedselvoorziening. Dit kan je zeker een misdaad tegen de mensheid noemen. De Europese Unie moet dringend van koers veranderen.“(*) Dat zei klimaatexpert Peter Tom Jones in De Standaard van vandaag. Kan hij het weten? Terwijl ik mijn licht over de sector scheen, steeg overal ter wereld protest op over de stijgende voedselprijzen. 800 miljoen mensen lijden honger terwijl een Europese richtlijn van de Europese Commissie erop aanstuurt om tegen 2020 tien procent van het wagenpark op biobrandstof te laten rijden. En -temidden de mensen- ik die me buig over de successtory van de biotech industrie. Bad timing is het minste wat men daarover kan zeggen. De interviewees kletsten honderduit over de positieve toepassingen van de biotech in de strijd tegen ziektes (bv. diabetes) of bij het zoeken naar innovatieve oplossingen (bv. stonewashed jeans met enzymen). Alsof de duivel ermee gemoeid was, kreeg ik ook nog een jobaanbieding van een communicatiebureau dat uitsluitend voor de biotech industrie werkt. De manager vroeg of ik ethische bezwaren had en de weeë geur van geplet koolzaad bleef me dagenlang achtervolgen. Tot op heden ben ik er niet uit. Want dankzij de biotech beschikken diabetespatiënten over betere insulinepreparaten. En door het onderzoek van antistoffen bij lama’s en kamelen zit de medicatie tegen levensbedreigende ziekten in de lift. In landen in het Zuiden zou biodiesel op basis van jatropha, een niet-voedselgewas, bovendien een interessante oplossing kunnen bieden(*). Gelukkig viel er toen een eetbare postkaart in de bus. Het opschrift luidde: “Deze kaart bevat meer voedingsstoffen dan veel mensen in de derde wereld per dag binnen krijgen.” Ze was afkomstig van The Hunger Project en ze wilde niet alleen de aandacht van mijn artikel over de biotech afleiden, maar tevens wijzen op het feit dat er

• elke dag 20.000 mensen aan chronische ondervoeding sterven;
• op dit moment 852 miljoen mensen chronisch ondervoed zijn.

Met de kaart in mijn bek, probeer ik me een dag zonder voedsel voor te stellen. Dit weekend vindt u het artikel in Jobat. U dient het op in een bedje van hennep en wilgen, met champignonsaus op basis van niet-eetbare paddestoelen. Vergeet het toetje niet.

(*) [bron De Standaard, woensdag 30 april en donderdag 1 mei 2008]

PS Met dank aan Sara S’Jegers

Posted: May 1st, 2008 under CSR, Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen, africa, eco, innovatie, new technology, sustainability, writing.
Comments: 1

“Our job is not to give people fish, it’s not to teach them how to fish, it’s to build new and better fishing industries.” Dat zei Bill Drayton bij de opstart van Ashoka, een internetplatform dat wereldwijd sociale gangmakers/ondernemers ondersteunt zodat deze ‘changemakers’ full-time hun sociaal ondernemerschap kunnen uitbouwen en hun -innovatieve- ideeën kunnen uitdragen. Zij doen dat niet alleen met morele ondersteuning maar ook met ‘venture’, geld van filantropen dus. “We believe that the growth of a global citizen sector begins with the work of individual social entrepreneurs. These entrepreneurs drive the sector forward, responding to new challenges and changing needs. They are rooted in local communities but think and act globally. They are the ultimate role models and the pillars of Ashoka’s vision of Everyone a Changemaker™.” De baseline van Ashoka is “Innovators for the Public” en ik wou dat ik hem uitgevonden had. Na wat eenvoudig googlewerk stiet ik op de geldschieter/filantroop achter de site: Pierre Omidyar, de geitenwollensok die eBay uitvond en sneller dan zijn schaduw rijk werd. In eerste instantie rukte hij zich de haren uit het hoofd tijdens het piekeren over zijn geldstromen. Wat ermee gedaan? Hij is er inmiddels uit: hij investeert in sociale economie wereldwijd en dit voornamelijk via internet. Niet in non-for-profits dus, maar in for-profits. For-profits die op hun beurt investeren in non-for-profits die … If you could choose, would you rather be an innovator for the public or an entrepreneur tout court? A visionair or a dreamer? Ik omhels u met duizend armen wanneer u uw ongezouten mening hieronder ten beste geeft.

Posted: April 30th, 2008 under CSR, Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen, innovatie, sustainability.
Comments: none

Niet minder dan 28319 Jobat-lezers gaven de voorbije weken hun mening over welke bedrijven volgens hen de titel van ‘Gouden Bedrijf 08‘ verdienen. Jobat vroeg hen welke bedrijven de uitstraling van een echte kampioen hebben. Belangrijkste vaststelling: enkel sterke merken halen het podium. ‘Zonder employer branding red je het niet op de rekruteringsmarkt’, klinkt het bij de winnaars. Het resultaat kon u dit weekend lezen in Jobat [12 april 2008]. In het hoofdartikel laat ik Laurent Lejeune van Duval Guillaume aan het woord. Hij helpt bedrijven ‘bevallen’, d.w.z. hij helpt bedrijven bij de zoektocht naar de elementen die het verschil maken, net zolang tot ze komen boven drijven. Verder komen Mieke Smet, hoofd afdeling personeel van Janssen Pharmaceutica, Liesbeth Denys, media relations manager van The Coca-Cola Company, Klaartje Jaques, HR-Manager bij A.S. Adventure en Marianne Vael, personeelsdirecteur van het UZ Leuven, aan het woord.

De winnaars per sector:

• Toyota Motor Europe
• BASF Antwerpen
• Ondernemingen Jan De Nul
• Colruyt
• Electrabel
• KBC
• Janssen Pharmaceutica
• UZ Leuven
• Microsoft
• Randstad
• Bekaert
• DHL Express
• Proximus
• Nike (A.S. Adventure op de tweede plaats)
• Brussels Airlines
• Coca-Cola Belgium

Van al deze bedrijven antwoordden in eerste instanties maar twee bedrijven onmiddellijk op mijn vraag om een interview. Daarna volgden schoorvoetend The Coca-Cola Company en A.S. Adventure. Ik deed mijn research weliswaar tijdens de paasvakantie maar men mag toch verwachten dat grote bedrijven als deze minstens een woordvoerder aanduiden tijdens de afwezigheid van de respectievelijke woordvoerder. Alle andere bedrijven namen niet op, of verbonden me niet door, gooiden de hoorn op de haak of hebben nooit meer iets laten weten nadat ik mijn coördinaten achterliet.

Telenet krijgt een pluim omdat het op de tweede plaats staat in de Telecom-sector maar er meteen een videofilmpje over maakte en op het net zwierde. Geen enkel ander bedrijf doet er iets orgineels mee. Op de vierde plaats na Telenet op de Google zoekmachine staat niet één van de winnaars, maar wel deze blog met deze post. Maar naar eigen zeggen werken ze allemaal in de eerste plaats aan hun externe communicatie.

Nog een interessante vraag die op mijn lippen brandt: hoe versieren KMO’s potentiële kandidaten? Laat uw antwoord in de lege doos hieronder.

Posted: April 14th, 2008 under CSR, Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen, magazines, sustainability, writing.
Comments: none

Sinds gisteren hebt u een ‘umwelplakette’ of groen autovignet nodig om in bepaalde steden in Duitsland met de wagen te rijden. De bedoeling is de luchtkwaliteit in de stad te verbeteren en sterk vervuilende auto’s te weren uit de stadscentra of bepaalde delen ervan. De graad van vervuiling van uw auto hangt af van de levensduur van het vehikel. Het cijfer op uw vignet en de kleur ervan hangen af van de graad van vervuiling. Met bepaalde vignetten bent u niet welkom in een aantal steden. Het autovignet is verplicht voor iedereen die met een wagen rijdt, dus ook voor buitenlandse chauffeurs. De tien steden waar u een ‘umweltplakette’ nodig heeft zijn: Hannover, Berlijn, Keulen, Ilsfeld, Leonberg, Ludwigsburg, Mannheim, Schwäbisch-Gmünd, Stuttgart, Tübingen . In de toekomst volgen nog een twintigtal steden. Het vignet is niet in België te verkrijgen maar u kan het online bestellen of onderweg in Duitsland aankopen. Goed om weten: als u het meteen nodig heeft, dan kan u het kopen bij Mundorf Tank in Keulen, 24 uur op 24, ook in het weekend en tegen de prijs van 5 €. Een spotprijs, want via het internet betaalt u ongeveer 14 euro en ter plaatse kan de prijs oplopen tot 40 €. Op de website van de VAB vindt u een uitgebreide lijst met praktische tips over het Duitse milieuvignet voor de wagen. Het belang van het groene rijden werd me vorige week nog duidelijk toen ik de kinderen met de wagen naar school bracht. De aftandse rammelkar voor me liet een spoor van zwart rook na. Het duurde een tijdje eer ik begrepen had dat de vuile wasem die ik in mijn auto inademde, (en de kinderen dus ook), van de auto voor mij kwam. Na een poos wachten voor het verkeerslicht was de binnenlucht in onze auto dermate bezoedeld, dat ik de kinderen heb moeten vragen om een zakdoek voor de mond te houden. Het raam openzetten bleek niet doeltreffend. Enkele dagen later zag ik de chauffeur van de stinkende heilige koe terug in de wachtkamer van het plaatselijk politiekantoor. Ik hoorde hem aan de agent van dienst vragen hoe het nu zat met zijn rijbewijs dat ingetrokken was. De man in kwestie reed dus niet alleen rond met een vuile voiture, het onbrak hem ook aan een rijbewijs. Fraaie manieren. Ik ben dus voor groen rijden. Maar ook voor het rondrijden met een rijbewijs en bij voorkeur ook met een verzekering. Of vindt u dat ik overdrijf?

Posted: March 2nd, 2008 under sustainability.
Comments: 1

Op reportage gaan voor een blad is altijd leuk. Pardon. .. Meestal, maar dit terzijde. Deze maand bracht ik voor Milo verslag uit over een rijtest bij de VAB. Het slachtoffer van dienst was de verrukkelijke madam Anne-Marie (fiftysomething), die met blij gemoed, evenwel een tikkeltje nerveus, haar voeten over de pedalen van een flashy KIA Rio liet schuiven. Anne-Marie beschikt al ettelijke jaren, 30 om precies te zijn, over een rijbewijs en begeleidt op blauwe maandagen wel eens haar zoon Steven, en dit met het oog op een goede afloop van zijn praktijkexamen. Hamvraag was of mama, die er toch heel wat jaren rijervaring op had zitten, haar zoon correct instrueerde. De VAB geeft opfrissingscursussen aan begeleiders en of het volgen hiervan een noodzaak, dan wel een nutteloos tijdverdrijf is, zou spoedig uit onze rijtest blijken. Vera, rij-instructeur van dienst, zou Anne-Marie chaperonneren en haar nauwlettend in de gaten houden. Terwijl Anne-Marie de rijweg onveilig maakte, noteerde ik ijverig op de achterbank alle fouten tegen de wegcode, inclusief de spitsvondige opmerkingen van de chauffeuse. Het verhaal wil dat vooraleer Anne-Marie op aanwijzen van Vera richting rijweg gleed, ze vrolijk over een oranjekleurige signalisatiekegel graasde. Hoe het verder afliep met Anne-Marie, leest u in het magazine dat volgende week in de rekken ligt, maar waar ik het hier en nu over wil hebben, is het fenomeen ‘ecodriving‘. Vera hield tijdens de rijtest een vurig betoog over ‘rijden zonder remmen’ en een kleiner brandstofverbruik en het ging me duizelen toen ik hoorde dat een milieubewust mens bij 70 km per uur al in zijn vijfde zit. We schakelen allemaal rijkelijk laat en dat was nothing but an inconvenient truth. Maar er is meer aan de hand met dat ecodriven. Want ook helemaal not done, is verkeerde brandstof in uw tank gieten. De VAB rekende uit dat het aantal verkeerde tankbeurten met bijna 70% is toegenomen in acht jaar tijd. Verstrooidheid (met verliefdheid als boosdoener) wordt daarbij als meest opvallende reden opgegeven. Net zoals ik, kent u vast en zeker ook wel iemand die in een onbewaakt ogenblik een verkeerde tijger in zijn tank stopte. Tip van de wegenwachter: nooit de motor starten. Flauw! U slaat uzelve toch pas voor de kop wanneer u merkt dat de motor niet meer wil starten!? Enfin, het is genoteerd. En by the way: wanneer u met Valentijn per abuis benzine in uw diesel schenkt, bedenk dan dat u niet alleen bent. U tokkelt een eind weg wanneer u via de plaatselijke hotspot naar de smeuïge verhalen van de wegenwachters surft. Het VAB-karretje komt zo! Veel leesplezier en vergeet niet uw eigen verhaal aan de website toe te voegen!

Posted: February 12th, 2008 under sustainability.
Comments: none