Op Sfinks stond ook de kleine boer op de affiche. Oxfam had op het festival een campagnestand onder het motto ‘Stop de koehandel met melk!’. De organisatie heeft er bewust voor gekozen om met de problematiek van de kleine landbouw naar de zomerfestivals te trekken. “Er is dringend een ander landbouwbeleid nodig, zowel in België, als in het zuiden. We hebben een landbouwbeleid nodig dat kansen biedt aan de familiale landbouw, dat het recht op voedsel van iedereen respecteert, dat ijvert voor duurzaamheid en milieubescherming, dat de boer een waardig inkomen biedt en mogelijkheden inhoudt om de sector verder te ontwikkelen, waarbij de lokale, regionale en de internationale markten complementair zijn in plaats van zuivere concurrenten. Er is plaats voor duurzame familiale melkproductie in Burkina Faso, maar ook in Europa.” Aan het woord is Bert Dhondt van Oxfam. [De persmap schuwt de lange zinnen niet.] Om deze boodschap kracht bij te zetten vroeg Oxfam aan Victor Démé uit Burkina Faso om de campagne te steunen en zijn verhaal te doen. 

 “De ongelijkheid in de landbouw is onze maatschappij onwaardig.  Daarom wil ik hier in Europa over de landbouwproblemen in mijn gemeenschap spreken. Iedere minuut sluit er wel ergens een boerderij haar deuren, in Burkina Faso, maar ook in Europa. Dat vind ik erg. Daarom steun ik de campagne van Oxfam. In mijn gemeenschap bijvoorbeeld, zijn er nogal wat rijstboeren. Zij halen het zaaigoed in winkels, maar betalen op krediet. Als ze cash zouden kunnen betalen, dan zou hen dat minder geld kosten. Maar ze hebben dat geld niet, dus betalen ze dubbel zoveel. Dat geldt ook voor de melkboeren. Zo houdt men de hele bevolking in zijn greep. De mensen moeten van de landbouw leven, maar ze slagen daar niet in. De bevolking in Burkina Faso lijdt daaronder. Ik wil ook vooral wat aandacht vragen voor onze vrouwen: zij vechten om te overleven. Ik zing over de vrouwen en de situatie waarin ze zich bevinden. Zij cultiveren groenten op lapjes grond maar dat is niet voldoende om hun gezin van middelen te voorzien. Wij hebben mensen nodig die hun initiatieven naar waarde schatten. Want het zijn de vrouwen die de moed hebben om door te gaan. Ze richten kleine verenigingen op en proberen in groep hun goederen te verkopen, maar ze hebben het moeilijk. Ik zing misschien in mijn liedjes dat je altijd moet blijven hopen, maar soms denk ik dat er geen hoop meer is voor onze bevolking. Wat Oxfam doet voor onze vrouwen en onze landbouwcollectiefjes is goed, maar er zou nog meer kunnen gebeuren. Het ligt ook aan onze mannen. Er zijn vrouwen die mee willen werken in de vrouwenorganisaties, maar ze moeten thuisblijven van hun man. Dan zeg ik: ‘Ook onze mannen moeten dringend hun mentaliteit veranderen.’ De vrouwen kunnen zich blijven uitsloven, maar zolang de mannen niet meewillen, geraken we nergens. Oxfam helpt onze vrouwen in de minimelkerijen, daar ben ik blij om, maar ik benadruk dat het meer uithaalt om ons te leren vissen dan om ons eten te geven. Wij krijgen giften maar wij hebben liever ondersteuning. Want wij kunnen zelf uit de problemen geraken, maar er is ondersteuning nodig. Ik wil ook de situatie van de vrouwen op familiaal vlak onder de aandacht brengen. Onze vrouwen zijn vaak de kostwinners, maar ze lijden. Neem nu dat een kind er niet in slaagt succes te oogsten, dan wordt dat altijd op de moeder verhaald. Als een kind iets positiefs doet, wordt dat plots op rekening van de vader geschreven.  Ik zing om daar verandering in te brengen. Ik voel me de advocaat van de Burkinabese vrouwen. Mijn eigen moeder heeft erg geleden onder het feit dat ik artiest was: ik was een clochard in de ogen van de gemeenschap. Ik werd niet voor vol aanzien. Toch bleef ze me altijd steunen in alles wat ik deed. Ik ben haar daar dankbaar voor. De vrouw heeft een belangrijke plaats in de maatschappij maar dat wordt niet altijd erkend. Waarom mogen mannen meerdere vrouwen hebben, maar vrouwen geen meerdere mannen?  Dat klopt niet. Dat is louche. Ik zing al sinds ‘89 over de levensomstandigheden waarin onze vrouwen verkeren. Ik draag deze boodschap overal waar ik kom, uit. Ik wil dat de mensen, ook de jongeren, over de rol van de vrouw in de maatschappij gaan nadenken.  De vrouw mag niet verantwoordelijk worden gesteld voor alles wat er in onze gemeenschap fout loopt. De vrouw komt op voor ons leven want ze geeft ons te eten. “

De theatergroep ‘Les Passeurs de Rêve’ gaat deze zomer de zomerfestivals af met een landbouwmodel dat respect heeft voor alle boeren ter wereld, voor de natuur en voor de consument. Tijdens de Trailwalker in Eupen en tijdens de Fêtes de la Wallonie in Namen kan u de groep nog aan het werk zien. U vindt de campagnestand van Oxfam op Folk Dranouter, op Pukkelpop in Hasselt en tijdens het straatfestival in Chassepierre. Meer info over de campagne

Posted: July 29th, 2008 under CSR, Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen, africa, eco, events, sustainability.
Comments: none

Vandaag een groentje gelopen. Op ecocho gestoten. Ecocho is een zoekmachine die per 1000 opzoekingen twee bomen plant. De bomen worden betaald met het geld van advertenties. De site werkt met Yahoo technologie. Ecocho maakt zich sterk dat het redden van de planeet en het zoeken op het web hand in hand kunnen gaan. Door uw dagelijkse zoekgedrag aan te passen, kan u, [yes you stupid!], de planeet redden. So what about you? Schakel als de hete bliksem van google over naar ecocho en red uw planeet. Alleen het werkwoord baart me nog wat zorgen: ‘googlen’ bekt lekker, maar ‘ecochoën’ klinkt nergens naar. En wat met de verbuiging? Ik ‘ecocho’, jij ‘ecochoot’ en drinkt ecocho -T of CO2? Laat ons ervan uitgaan dat Mijnheer Van Dale en Mevrouw Groene Boekje daar wel raad mee weten.

In het kadertje hierboven kan u even een zoekactie starten, kwestie van het ecochoën meteen naar waarde te schatten. [typ voor de gelegenheid ook eens mijn naam in] Voor u het weet, heeft u twee bomen op uw geweten. Vraag ik me plots af waar die bomen staan? Naar het schijnt groeien ze sneller als er tegen gepraat wordt.

Wat vindt u overigens van de slogan?

Eco-searching: You search. We grow trees.

Posted: May 27th, 2008 under CSR, Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen, eco, innovatie, new technology, sustainability.
Comments: none

Brussel heeft alles om Velocity 2009 te worden. Tenminste, dat beweert Woutwalt. Wie? Woutwalt. Dat zijn Wouter De Raeve en Walt Van Beek, twee jonge vormgevers die drie jaar geleden met enkele zeefdrukopdrachten startten en sindsdien aardig wat van katoen hebben gegeven in het Vlaamse culture veld. In your face en met een eigen gezicht. Getuige daarvan het promotiefilmpje voor Velocity 2009 dat geselecteerd werd voor de campagne die in oktober 2008 gelanceerd wordt. Een plezant filmke over Mark die ’s morgens de dingen … euh de fiets groet. Of hoe creatief men dezer dagen met pellicule kan zijn. Alle macht aan de fiets in Brussel en liefst ook aan Woutwalt.

Wie graag van zulks voeder smult, gaat morgen naar C-Mine, een site voor creatieve economie in de oude mijn van Winterslag/Genk. Daar toont Michaël Verheyden een mix van fotografie, mode, vormgeving, kunst en muziek. Woutwalt is er van de partij, samen met een trits andere genodigden zoals Annick Geenen, Lawrence Wasser, Marina Yee. Bent van Looy, frontman en muzikaal brein van Das Pop zal er het feestje afsluiten.

Dit gezegd zijnde wens ik u allen een mooie nacht toe en een helder hoofd om morgen gezond weer op te kunnen. Opdat u des avonds naar Winterslag zou trekken.

Posted: May 22nd, 2008 under CSR, Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen, eco, events, new media.
Comments: none

De voorbije weken schreef ik een artikel over de biotech industrie. Voor Jobat. Is de biotech succesvol? Wordt er winst gemaakt of zit de mot erin? Wat een item in tijden van pest en biobrandstof! “De verdere expansie van de huidige eerste generatie biobrandstoffen heeft een catastrofale impact op het klimaat en de voedselvoorziening. Dit kan je zeker een misdaad tegen de mensheid noemen. De Europese Unie moet dringend van koers veranderen.“(*) Dat zei klimaatexpert Peter Tom Jones in De Standaard van vandaag. Kan hij het weten? Terwijl ik mijn licht over de sector scheen, steeg overal ter wereld protest op over de stijgende voedselprijzen. 800 miljoen mensen lijden honger terwijl een Europese richtlijn van de Europese Commissie erop aanstuurt om tegen 2020 tien procent van het wagenpark op biobrandstof te laten rijden. En -temidden de mensen- ik die me buig over de successtory van de biotech industrie. Bad timing is het minste wat men daarover kan zeggen. De interviewees kletsten honderduit over de positieve toepassingen van de biotech in de strijd tegen ziektes (bv. diabetes) of bij het zoeken naar innovatieve oplossingen (bv. stonewashed jeans met enzymen). Alsof de duivel ermee gemoeid was, kreeg ik ook nog een jobaanbieding van een communicatiebureau dat uitsluitend voor de biotech industrie werkt. De manager vroeg of ik ethische bezwaren had en de weeë geur van geplet koolzaad bleef me dagenlang achtervolgen. Tot op heden ben ik er niet uit. Want dankzij de biotech beschikken diabetespatiënten over betere insulinepreparaten. En door het onderzoek van antistoffen bij lama’s en kamelen zit de medicatie tegen levensbedreigende ziekten in de lift. In landen in het Zuiden zou biodiesel op basis van jatropha, een niet-voedselgewas, bovendien een interessante oplossing kunnen bieden(*). Gelukkig viel er toen een eetbare postkaart in de bus. Het opschrift luidde: “Deze kaart bevat meer voedingsstoffen dan veel mensen in de derde wereld per dag binnen krijgen.” Ze was afkomstig van The Hunger Project en ze wilde niet alleen de aandacht van mijn artikel over de biotech afleiden, maar tevens wijzen op het feit dat er

• elke dag 20.000 mensen aan chronische ondervoeding sterven;
• op dit moment 852 miljoen mensen chronisch ondervoed zijn.

Met de kaart in mijn bek, probeer ik me een dag zonder voedsel voor te stellen. Dit weekend vindt u het artikel in Jobat. U dient het op in een bedje van hennep en wilgen, met champignonsaus op basis van niet-eetbare paddestoelen. Vergeet het toetje niet.

(*) [bron De Standaard, woensdag 30 april en donderdag 1 mei 2008]

PS Met dank aan Sara S’Jegers

Posted: May 1st, 2008 under CSR, Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen, africa, eco, innovatie, new technology, sustainability, writing.
Comments: 1