“Voor de zevende keer organiseert vzw De Zwerver, de organisatie achter het befaamde rockfestival Leffingeleuren en het pop-en dancefestival Karma Hotel, The 1-Minute Film and Sound Awards, een wedstrijd voor hele korte kortfilms waarbij de klank een even belangrijk beoordelingscriterium is als het beeld.

Een minuut duurt natuurlijk niet lang. Maar goed ook. Het is crisis en Time is Money.
Wat niet betekent dat u er niet heel veel tijd mag in stoppen. Want de ingezonden filmpjes (alle formaten zijn welkom), worden beoordeeld door een jury die van gespitste oren en arendsogen voorzien is. In de vorige edities bestond die jury onder meer uit gereputeerde muzikanten als Tom Barman, Daan Stuyven, Serge Buyse (’t Hof van Commerce), Hendrik Willemyns (Arsenal) Mickael Karkousse (Goose) en notoire filmmakers als Christophe Van Rompaey, Pieter Van Hees, Dimitri Karakatsanis, Fien Troch, Jonas Geirnaert, Koen Mortier en Joe Van Houtteghem en Felix Van Groeningen. Tussendoor ook wel wat verdwaalde zielen die over klank en beeld konden oordelen, zoals als Guy Mortier.

Maak een minuut die uren duurt. Of tenminste, een minuut die zo goed is dat je er uren naar kunt kijken. En luisteren. Vermijd dat ze zo saai wordt dat het lijkt alsof ze uren duurt.

Uw minuut moet niet alleen een bezienswaardigheid zijn, maar ook een beluisterwaardigheid. U kunt daarvoor met muzikanten samenwerken, maar evengoed kunt u met geluiden en klanken voor een soundscape zorgen.

We zeggen het u nu al, dat u er kunt aan beginnen denken. Of u kunt gewoon in actie schieten. De deadline kunnen we u nu al verklappen. 10.08.09. Een beetje autist ziet meteen enige logica in die cijfers. Als u niet kunt wachten tot augustus, aarzel dan niet om uw filmpjes al eerder in te dienen. Hoe vroeger, hoe beter ze gewikt en gewogen kunnen worden.

En wat u kunt verdienen voor uw moeite? Genoeg geld om een horloge te kopen, laten we het zo zeggen. U wilt cijfers? Oké, hier gaan we. In tijden van crisis kunnen we begrijpen dat geld een motief is.

Zoals ieder jaar worden er 30 finalisten geselecteerd. Die dertig filmpjes komen op onze site (www.1minute.be). Daar kan het publiek terecht om mee te stemmen voor de publieksprijs. Tijdens het Leffingeleuren-festival (dat zoals ieder jaar het derde weekend van september plaatsvindt) worden de 30 finalisten op groot scherm getoond (door de mensen van Cinemobiel) en worden ook de prijzen uitgereikt: 250 euro voor de derde prijs, 500 euro voor de tweede prijs en 1000 euro voor de winnaar. De winnaar van de publieksprijs neemt ook 1000 euro mee naar huis.

U moest al aan het filmen zijn!”

Kurt Vandemaele

Posted: May 13th, 2009 under citizen media.
Comments: none

Ontroerend videoproject over de outstanding mothers of Africa.

Posted: August 5th, 2008 under africa, citizen media, new media.
Comments: none

Gisteren postgevat op het Sfinks Mixed Festival in Boechout, alwaar ik een poging zou ondernemen om in de ziel van enkele artiesten te duiken. Vrijdagavond had ik de artiestennamen aan het persteam doorgegeven en de vragen voorbereid. Het wachten kon beginnen. Wie zou me een gesprekje toestaan, en meer nog: wie zou er een zinnig gesprekje met me willen voeren? De ervaring leerde me dat niet elk interview slaagt. Dat niet iedere interviewee zin heeft om te praten, laat staan om te antwoorden op je vragen. Ik herinner me een interview met een Malinese koraspeler begin jaren negentig. Niet dat hij niet sympathiek was, ho maar. De man beraamde grootse plannen: met mij de volgende dag naar een feestje gaan. Maar toen ik wat vragen op hem afvuurde, volgden er hooguit drie nietszeggende antwoorden. Hij heeft me later nog wel eens een kaartje gestuurd, herinner ik me. Laaiend enthousiast over mijn blauwe ogen. Uiteraard werd ik vriendelijk uitgenodigd bij hem thuis, in Mali. Er was ook die vrouwelijke zangeres. Dat ik me haar naam niet meer herinner, heeft veel te maken met het gesprek en de opvolging achteraf. Ik kon in de loge, onder het toeziend oog van een drietal mannen, (het management?), een praatje slaan met mevrouw. De diva sprak geen gebenedijd woord aan vreemde talen, dus de mannen zouden het wel vertalen. Een vrouwenthema met een Arabische vrouw bespreken onder drie paar dwingende mannenogen, dat was de opdracht. En als ik nog vragen had, of illustratiemateriaal wilde, kon ik achteraf wel even een mailtje aan het management sturen. Het spreekt voor zich dat het Nederlandse emailadres van de Marokkaanse gozers onbestaande was en het telefoonnummer niet thuis gaf. Gisteren dus. Van één tot een uur of vijf fijn rondgehangen op het festivalterrein zonder enig nieuws van het front. Iets na vijven kreeg ik het nieuws dat Mevrouw Babani Koné de uitdaging aanging. Wat volgde was een gezellige conversatie. Babani rook naar het hemelse geurtje dat je bij het opendoen van om het even welke deur in Ségou naar adem doet happen: een mengeling van houtskool en met kruiden in confituurpotten opgelegd parfum. Ze werd vergezeld door de Heer Cheikh Tidiane Seck, een goedlachse muzikant die het ontstaan van de eerste baobab op aarde nog had meegemaakt. De visitekaartjes wisselden duchtig van eigenaar. De manager zei tijdens het binnenspelen van een banaan dat ik een mooie vrouw was, verduidelijkend dat hij van buiten én van binnen bedoelde, en Babani Koné herself schreef op de mij toegereikte ceedee de lieve woordjes: “Ecoutez - c’est Trop - bon” waarna ze het exemplaar van een krabbel voorzag. De tijd was volgens hen drieën rijp om Babani bekendheid op wereldvlak te gunnen, ze was er helemaal klaar voor. Babani zit dan ook al 20 jaren in het vak. Het is haar van harte gegund. Terwijl wij daar met zijn allen garen aan het spinnen waren, kreeg ik te horen dat The Gladiators exact om tien na vijf te mijner beschikking zouden staan. Ik kreeg welgeteld vijf minuten toebedeeld. De werkelijkheid zag er iets anders uit. The Gladiators speelden bijna drie kwartier langer dan voorzien, en ondertussen lag de batterij van mijn laptop bijna op apegapen. Geen nood, ik zou tijdens het wachten nog even een klapke kunnen doen met Mijnheer Werrason uit het verre Congo. In rijtjes van twee werd het perstuig naar de loge van mijnheer Werrason gebracht. Deze loge bestond uit een stukje gras naast een tentje, alwaar een tiental zwarte medemensen een samenkomst had beraamd. De avondklok was nog niet ingesteld. Het betrof het soort groepje dat je niet bij nacht in een verlaten winkelstraat zou willen tegenkomen. Mijnheer Werrason deed een stapje in onze richting en zei: “I am the King. Welke taal moet het zijn? Frans of Engels? Allemaal tegelijk, niet meer dan één kwartier.” Daar stond ik dan temidden van een gazonnetje, met mijn laptop in de hand. Achter mij stak een behaarde microfoon de kop op en werd een televisiejournalist behoorlijk zenuwachtig. De lui van Indymedia (Be the media!) vonden het een plezante opgave en gingen meteen aan de slag. Zelf had ik het gevoel of ik in de ketel van Obelix was gevallen. Vraag 1: hoe zou ik het klavier beroeren al rechtstaande? Vraag 2: welke zinnige vragen kan een mens stellen in een groep van 10 gedurende hooguit een kwartier? Vraag 3: had the king of fucking everything überhaupt wel iets te vertellen als hij het nut van een persoonlijk interview niet inzag? Ik verliet het grastapijt zonder spijt. Het was tenslotte Srebrenica niet. Gegeven het feit dat elke Congolees een beetje een koning is, kruis ik er vast en zeker nog wel eens een op mijn pad. Ik sloop net terug naar de perstent op zoek naar een stopcontact, toen het opperhoofd der Gladiators zijn opwachting maakte. Het gesprek liep als een trein, of beter: het verliep als het rifje in een gemiddeld roots rock reggae hitje [’Hello Carol’ bijvoorbeeld.] Vijf vragen waren goed voor één antwoord van Al Griffith: ‘Definitely!’ Op mijn vraag of hij wat genuanceerder kon antwoorden, antwoordde hij ‘Definitely!’ waarbij hij de handdoek in de ring gooide.

Daar wordt een mens nog eens vrolijk van. Op naar dag 2: ik ruik nu al onraad gezien ik een afspraakje heb beraamd met de man die meer van whisky dan van vrouwen houdt, of was het omgekeerd: Khaled. De laatste keer dat ik hem sprak, was tien jaar geleden in Brussel of all places. Zou hij zich dat nog herinneren? ‘Inshallah!’ lijkt me definitely een geschikt antwoord op deze niet terzake doende vraag.

Alles over Babani Kone

Foto’s van Sfinks

Alles over het woordje ‘definitely’

check this out:

kings of africa

chief goodness

Posted: July 27th, 2008 under africa, allochtonen, citizen media, events, writing.
Comments: 1

Het is Frans en het is kaas noch wijn. Het is MoobTV.  Het concept ontsproot uit het brein van enkele jongelui en de Business Angel Pierre Naudin (n.v.d.r. van Intel, dus niet de Franse schrijver met dezelfde naam) legde de centen ervoor op tafel. 

• Wat is MoobTV precies? een website die de principes van reclamemaken, televisiemaken en de mobiele WAP telefoon verenigt.

• Wat doet u ermee? u maakt er uw eigen TV-kanaal mee aan.

• Wat is er bijzonder aan? elk filmpje dat u op uw kanaal vertoont, krijgt een advertentie mee (PUB) en u verdient geld al naargelang het aantal kijkers.

• Wat heeft u nodig om uw kanaal te starten? een digitale camera, mobiele telefoon of videocamera om filmpjes te maken en een internet-verbinding.

• Wat heeft u nodig om filmpjes te bekijken? een internet-verbinding of een mobiele WAP (Wireless Application Protocol)/GPRS.

Dat brengt ons alweer op ‘citizen journalism’ alhoewel het zo’n vaart niet zal lopen. Voorlopig zijn de filmpjes hoofdzakelijk gericht op entertainement (en in het Frans). Vooral reclamemakers spinnen er momenteel garen van. Zo is de hoofdsponsor op dit moment SWATCH (horloges) en er zullen ongetwijfeld nog meer brands voor jongeren volgen. Het lijkt mij voornamelijk een aangenaam tijdverdrijf voor pubers en andere hormonengedreven nerds en geeks bij wie de wereld vooralsnog aan hun voeten ligt (hoe bracht u de tijd door toen u vijftien was?).

Even nog dit: als u niet kan emailen of surfen met uw mobiele telefoon, dan beschikt u hoogstwaarschijnlijk niet over een WAP-model. Als u wel kan WAP-pen, of u wil een WAP-mobiel aanschaffen, bedenk dan dat het surfen of mailen vaak traag verloopt en dus veel geld kost. Proximus en Mobistar bieden echter een GPRS-verbinding aan die sneller gaat en waarvan de prijs afhankelijk is van de hoeveelheid verzonden informatie. De tarieven vindt u hier. [Het is ook goed om weten dat er vandaag de dag weinig websites het WAP-protocol ondersteunen en dat de meeste mobiele telefoons daarom ook ingesteld staan op ‘http’, het meest gekende web protocol. Vergeet niet dat uw operator uw account moet aanvinken (gratis) alvorens u werkelijk kan surfen. Om GPRS te gebruiken moet er bij de operator ook nog een vinkje gezet worden (zoals voor MMS en email).]

Moobt u al of WAPt u alsof uw leven ervan afhangt? Post dan de link naar uw MoobTV-kanaal hieronder en wij bezoeken het graag voor u. Kwestie van een financiële bijdrage te leveren opdat u nog lang en gelukkig kan leven.

Posted: May 8th, 2008 under citizen media, innovatie, new media, new technology, social media.
Comments: none

‘T was wijvenweek in de blogosfeer vorige week. Ik wilde wel. Ik wilde ook wel eens een wijvenstukje plegen. Maar ik kwam er te laat achter. Ik zat op de trein der traagheid naar aanleiding van een wijvengebeurtenis. Omdat zo’n geval niet in de kouwe kleren gaat zitten en menigeen er mee te maken krijgt, doe ik het aanstonds uit de doeken.

Het geval wil namelijk dat ik een blaasontsteking kreeg. Dat noemen ze in dokterstermen ook wel eens een ‘cystitis’, tenminste zo stond het geschreven op het verslag dat de spoeddokter mee naar huis gaf, nadat ik de vleugel verliet. Zo’n cystitis, lees ik op het wereldwijde net, komt voornamelijk voor bij jonge vrouwen (dan wel de ‘honeymoon disease’ geheten) of bij vrouwen die de menopauze nabij zijn (omwille van de hormonenslag). Af en toe bij mensen met een immuniteitsprobleem. Maar om het kort te houden: ik ben driemaal op de spoedafdeling terechtgekomen.  De eerste keer na een oorverdovende pijn (de kinderen hoorden me brullen) en huisdokter onbereikbaar, de tweede keer nadat ik een bruin vermoeden had dat het voorgeschreven antibioticum niet werkte, en de derde keer nadat overduidelijk gebleken was dat het antibioticum écht niet werkte. Tussen de eerste en de tweede keer kreeg ik ook nog een dokter van wacht aan de lijn omdat het toen ook al niet beterde. Deze dokter had de tegenwoordigheid van geest om me te vragen of ik ook last had van peesontstekingen. Nog nooit van gehoord, dus antwoordde ik ‘neen’. Hij raadde me aan om een antibioticapilletje meer te nemen dan voorgeschreven. De rest van het verhaal wil ik u onthouden.

Waar ik het wel eens met u over wil hebben, is het toxische effect van antibiotica. Twee antibioticakuren verder (Zoroxin, Tavinic) ben ik van één ding overtuigd: ik heb een peesontsteking in mijn kniegewricht [overigens bevestigd door de huisdokter]. Ik kan niet langer dan tien minuten stappen, heb moeite met traplopen en kan niet meer recht wanneer ik zit. Het goedje zorgt voor een verweking van de aanhechting van de pezen. Tendinose, heet zoiets. Dit valt voor bij zeven innames op 100.000.

Voor u nog eens een pilletje neemt, denkt u aan tendinose en het blogmeisje dat nu de allure van een oud vrouwtje heeft, wanneer ze over straat sjokkelt.

Et voilà, nu weet u ook meteen waarom ik al die tijd geen post meer bij elkaar blogde.

Alle commentaren op wijvenweek en tendinose uiteraard weer van harte welkom. Bloemen noch kransen.

Posted: April 7th, 2008 under citizen media.
Comments: none

Claus is dood. Zijn we rouwig, tevreden of ontstemd? Zijn we pissed over zijn dood of pissed omdat hij euthanasie kreeg? Hij wel en je demente overgrootmoeder niet? Zijn we treurig om zijn dood, om zijn persoon of om zijn lijden? Zijn we helemaal niet treurig, en vinden we dat er al genoeg over zijn oeuvre te doen is geweest? Het regent meningen dezer dagen. In de krant en op het www. Zelfs in knusse familie- en vriendenkring, zo net rond Pasen, rollen de meningen als paaseieren over het tapijt. Het heengaan van een literaire klepper beroert de harten, zoveel is zeker. Ik heb temidden van al dat onstuimig verzet en oeverloos gezwam gezocht naar een interessante uitvalshoek naar aanleiding van de dood van mijnheer Claus. En waar je het niet gaat zoeken, kan je het vinden. Op urbanmag.be schreef ene Sophia Van Parys een opmerkelijk in memoriam. Mevrouw Van Parys heeft het onderwerp iets langer onder de microscoop gelegd dan Kardinaal Danneels, [om maar eens iemand te noemen], en daarna uitvoerig uitgebeend. Niet dat ik na het lezen van haar stukje nu meteen een mening aan elkaar ga breien, ho maar. Dat laat ik over aan mensen met veel tijd. Maar bij deze lijkt me het nut van citizen media alweer bewezen.

En u? Wil u ook een ei leggen over het heengaan van mijnheer Claus? Leg het hieronder. Wees voorzichtig, zie dat het niet breekt!

Posted: March 24th, 2008 under citizen media.
Comments: none

• Ga brainstormen met een inspirerend persoon.

• Investeer in je reputatie en relaties met anderen, en durf op sociaal vlak risico’s te nemen.

• Heb de ambitie om iets uitzonderlijks te doen.

• Denk minder in directe inkomsten, maar meer in indirecte.

Vervolgens moet u gewoon geduld oefenen, zegt Pfauth. Het succes komt u, internetgewijs, tegemoet, van zodra u uw blogboekje opendoet [gezongen op de tonen van het beroemde reclamedeuntje].

Uw blogervaringen met succes allerhande, zie ik gaarne tegemoet, commentsgewijs hieronder.

Posted: March 23rd, 2008 under citizen media.
Comments: none

Ik had het in mijn vorige post over de impact van Rathergate op de blogosfeer destijds. Het tweede voorbeeld dat LVB aanhaalde, was het Raymond-geval dat in 2005 de toon aangaf. Raymond zong een liedje dat ‘Weg met Amerika’ heette, en LVB had er een mening over. Met sneeuwbaleffect: hij mocht opdraven in een Amerikaanse uitzending en kon er zijn ei kwijt. België én Amerika stonden op stelten. Op slag had iedereen er een mening over. Wat LVB fijntjes deed opmerken dat “een individueel weblog niets betekent, zonder andere weblogs die relevante en interessante artikels oppikken en verder verspreiden.” Want zo was het gegaan. De leescijfers van zijn blog stijgen sindsdien zienderogen. Ieder zijn gedacht, denk ik dan, maar de LVB’s en de Michel Vuijlsteke’s van deze wereld hebben het fenomeen bloggen in België op de kaart gezet, zo dunkt me. Nu nog wachten tot mijn weblog iets gaat betekenen, maar daarvoor moet ik dus eerst een berichtje posten waarover nog nooit iemand anders gepost heeft. Vervolgens hopen dat een ander naar deze blog linkt. Geen gemakkelijke taak, als u het mij vraagt. Tijd brengt zeker raad. Iemand een suggestie?

Posted: March 11th, 2008 under citizen media.
Comments: none

Zoals ik gisteren al zei, Luc Van Braekel is niet de eerste de beste. Hij was mede-oprichter, bestuurder en general manager van PING NV, één van de eerste internet-providers voor particulieren in België (1995). Hij zat dus als één van de eersten naast de boom toen de appel naar beneden viel. [”He bootstrapped ping and made it a success when you were probably not even aware of the internet’s existence” - recommendation about LVB on LinkedIn]. Dat hij naast zijn kennis van het ICT-gebeuren, ook nog graag zijn eigen mening verkondigt, zit menigeen al jarenlang dwars. Op zijn blog is Van Braekel in ieder geval niet te beroerd om de commentaren van voor- én tegenstanders op zijn persoontje in de verf te zetten. Dit gezegd zijnde, leerde ik Luc die avond kennen als een beminnelijk man met wie het aardig borduren op een thema was. Maar ik zou het over het menu van de avond hebben. Eerst kregen we een uiteenzetting over wat bloggen precies inhoudt. Aardig om weten voor de leken in het publiek en het ging erin als zoete koek. Verder ging Van Braekel in op het waarom van bloggen. Waarom houden sommige lieden zich onledig met een blog en hoe komt het dat ze daar ook nog eens behoorlijk wat publiek mee weten te trekken? Komen we bij de hamvraag: hoe groot is de impact van bloggen? LVB schotelde ons drie voorbeelden voor. Het eerste betrof het Rathergate-schandaal (2004). Rathergate verwijst naar de televisiejournalist Dan Rather, die een nieuwsitem bracht waarin hij het had over het spijbelgedrag van George W. Bush tijdens zijn legerdienst. Om zijn betoog te staven, verwees hij naar een officiëel document. Een republikeinsgezinde blogger trok de authenticiteit van het document in twijfel toen de televisiejournalist het in het nieuwsitem als bron gebruikte. Het gevolg was een schandaal met de allures van Watergate [Lewinsky, eat your heart out!] De blogsurfer, steeds op zoek naar nieuws ‘heet van de naald’ en nergens anders te krijg, likte zijn vingers af. Sindsdien staat bloggen synoniem met ‘er een mening op na houden en die ook nog aan de man weten te brengen, bij voorkeur tegen de stroom in‘. Geef toe: dat is pas nieuws! Niets zo saai als een [komkommertijd]bericht, overgenomen van een buitenlandse nieuwszender of een persorgaan, en opgediend door de Bavo Claesen en Martine Tanghes van deze wereld. Op dat moment van het discours begon ik me af te vragen of Luc Van Braekel de mosterd daar was gaan halen toen hij Raymondgate gestalte gaf.

Maar daarover, lieve kijkbuiskinderen, morgen meer. Eerst nog een artikel over online social networking plegen, de stringente deadline indachtig.

PS Ik kreeg een mailtje van Luc Van Braekel met de mededeling dat mijn berichtgeving over Rathergate niet klopte. Ik had inderdaad de twee betrokken partijen door elkaar geklutst in mijn post hierboven en heb dit bij deze rechtgezet. Wie van naaldje tot draadje wil weten hoe het eraan toeging tijdens Rathergate, leest de post van LVB.

Posted: March 5th, 2008 under citizen media.
Comments: none

Tijdens een netwerkevent vorige week kon ik kennismaken met Luc Van Braekel, de man achter www.lvb.net. Hij gaf er een uiteenzetting over de impact van bloggen. Daarbij stelde hij zonder schroom het maatschappelijk nut van de journalist in twijfel. Ik moet toegeven dat ik blij was dat mijn blog de ondertitel ‘press coverage by an independent citizen writer‘ droeg. Telkens wanneer Van Braekel het over het journaille had, keek het publiek onverdroten mijn richting uit. Alsof er iets aan mijn schoenzool was blijven hangen bij het binnenkomen. Luc Van Braekel is op alle vlakken een pionier wat internet betreft. Uit goede bron* heb ik vernomen dat hij al in 1992 op soc.culture.belgium (scb) was te vinden, een toen populaire nieuwsgroep. [een abonnement op internet kostte toen nog 2650,- BEF per maand, een bedrag om achterover van te vallen, recht in de armen van Ping, en nooit meer op te staan] Wat stond er nu precies op het menu tijdens de uiteenzetting van Van Braekel?

Daarover morgen meer. Eerst even naar de fitness. Zie ik u morgen weer?
* Boudewijn Delafortry, Alcatel-Lucent.

Posted: March 4th, 2008 under citizen media.
Comments: none