Dit weekend het bad in gedoken met een boek. Eentje dat ik in de Kringloopwinkel op de kop heb getikt. “Zen en de kunst van het motoronderhoud” van Robert M. Pirsig. Reeds op bladzijde 15 een interessante passage tegen het lijf (letterlijk dus als je in het bad zit) gelopen. Pirsig vraagt zich bij het schrijven af waar hij naartoe wil: “Wat ik voor ogen heb is een soort Chautauqua - dat is de enige naam die ik ervoor kan bedenken - zoals de met tenten rondreizende Chautauqua-shows die vroeger door Amerika trokken, dit Amerika, het gedeelte waar we ons nu bevinden, een ouderwetse reeks populaire praatjes die de bedoeling hadden te stichten en te vermaken, de geest te scherpen en cultuur en inzicht te brengen aan de oren en gedachten van de luisteraar. De Chautauqua’s werden verdrongen door de doordravende radio, film en tv, en ik krijg de indruk dat die verandering niet helemaal een verbetering is. Het mag misschien zo zijn dat de stroom van het nationale besef zich nu sneller voortbeweegt en breder is, maar hij schijnt veel minder diep te stromen. De oude kanalen kunnen hem niet meer bevatten en in zijn zoeken naar het nieuwe schijnt het spoor van vernieling en verwoesting langs zijn oevers steeds groter te worden. In deze Chautauqua wilde ik geen nieuwe bewustzijnskanalen graven, maar eenvoudig dieper duiken in de oude die volgeslibd zijn met het afval van verflenste gedachten en open deuren die al zo vaak werden ingetrapt. ‘Wat is nieuw?’ is een interessante en ver om zich heengrijpende eeuwige vraag, maar wel een die als hij als enige wordt nagestreefd slechts een eindeloze stoet van onbeduidende zaken en modegrillen oplevert, het slib van morgen. Ik zou me in plaats daarvan liever bezighouden met de vraag: ‘Wat is het best?’ een vraag die eerder in de diepte snijdt dan in de breedte, een vraag waarbij de antwoorden het slib mee stroomafwaarts schijnen te voeren. Er zijn tijdperken in de geschiedenis van de mens geweest waarin de kanalen van het denken veel te diep waren uitgeslepen en er geen enkele verandering meer mogelijk was, waarin zich ook nooit iets nieuws voordeed en ‘het beste’ een kwestie was van dogma’s, maar zo is het nu niet. Nu schijnt de stroom van ons gemeenschappelijk bewustzijn de eigen oevers uit te wissen, hij schijnt zijn hoofdrichting en doel kwijt te raken, de lage gronden te overspoelen, de hoger gelegen gebieden af te snijden en te isoleren met geen ander speciaal doel dan de spilzieke bevrediging van zijn eigen innerlijke drang. Hier zijn baggerwerkzaamheden schreeuwend hard nodig.”
Wat een passage! Het is dan ook een boek uit 1974 en het heeft als ondertitel: “An inquiry about values”. Zo in dat bad zittende, vroeg ik me af tot welke grootorde van bewustzijnskanaal de blog zou kunnen behoren. Is een blog een Chautauqua (by the way: iemand een idee hoe je dit uitspreekt?) en is ‘nieuw’ wel ‘nieuw’ wanneer we het over de nieuwe media hebben, of moeten we ons afvragen ‘Wat is het best?’. Houdt een blog zich bezig met ‘Wat is nieuw?’ of met ‘Wat is het best?’ En wat te zeggen over deze nieuwe definitie van mijn blog, m.n. “diep duiken in oude, met afval van verflenste gedachten volgeslibde bewustzijnskanalen, die voornamelijk altijd open deuren intrappen“. Zijn er hier baggerwerkzaamheden nodig?
Lijkt me een goed idee om daar tijdens een volgende badstonde eens over na te denken. Alle commentaar welkom. Wordt zeker vervolgd.
Posted: February 18th, 2008 under books.
Comments: 7
Black Label is een online boekhandel gespecialiseerd in boeken uit of over Afrika (literatuur, kinderboeken, kookboeken, boeken over Afrikaanse landen, over Afrikaanse kunst, architectuur, religie, muziek, dans, theater, geschiedenis, antropologie, …) Het gaat om boeken die u zelden in de boekhandel vindt, zeker de Engels- of Franstalige boeken. Met de verspreiding van het betere Afrikaanse boek wil Black Label bijdragen aan het bijstellen van de stereotiepe beeldvorming over Afrika. Black Label bestaat bij de gratie van Gilbert Braspenning. Ik ben hem daar dankbaar voor omdat ik lang zelf de droom koesterde om deze leemte op te vullen. Het hoef niet meer. Gilbert deed het voor ons. Bij een recente diefstal in zijn woning verloor Gilbert echter zijn computer en toebehoren. Hij beschikt sindsdien ook niet meer over het gigantische adressenbestand, dat hij door de jaren heen had opgebouwd. Daarom help ik hem een handje. Men verspreidde dit nieuws als een lopend vuurtje en vergeet vooral niet je adres naar Gilbert te mailen. De voorjaarsbrochure is ondertussen uit en die vind je ook op de website.