Heeft u deel 1 al gelezen?

Het was berekoud in het operatiekwartier en er hing een penetrante geur die ik later zou herkennen als ‘zuurstof’. Naast me lag een jongetje nietsvermoedend te keuvelen met zijn vader, voor me lag een menopauziste met acute bekkentrekkerij, en naast me lag er vooralsnog niemand.

Het duurde niet lang of er reed een penopauzer binnen. Terwijl ik kokhalsde van de geur, stootte hij een vermakelijk zinnetje uit. “Voilà, hier zijn we dan in het voorgeborchte!” “Ja!“, gromde een man in een uithoek, die ik tot dan nog niet had opgemerkt. Daar lagen we dan, ieder op zijn manier worstelend met het nakende onheil. Mijn liphoeken trilden, maar ik bleef voorhouden dat er niets aan de hand was. Buikademhaling zou me redden.

Dat was buiten de waard gerekend. Een ‘groen schortje’ stapte op me af, stelde zich voor, en ontblootte tezelfdertijd mijn linkerbeen. Met alcoholstift tekende ze een lange pijl richting knie. Mijn gedachten gingen uit naar de vrouw uit het nieuwsbericht van enkele dagen terug. Haar rechterborst werd per abuis geamputeerd. Geen nood, ze kreeg een rechtzetting en gaat nu zonder borsten door het leven.

“Buikademhaling, buikademhaling,” sprak ik mezelf toe. Er kwam een tweede groen schortje aan. Ze trok haar alcoholstift als een degen uit haar vestzakje en vroeg me om welk been het ging. “Links“, antwoordde ik al naar gewoonte. “Dat weet ik wel,” zei ze meesmuilend. “Kwestie van misverstanden uit te sluiten,” voegde ze eraan toe. Toen zag ze dat ik al een pijl had, en met een stiekem gebaar gleed haar stift terug in haar vest.

“Mevrouw heeft het niet begrepen op de anesthesie,” zei stift nummer 1. “Ze is allergisch aan Diprivan.” “Dan gaan we toch voor een ruggenprik,” antwoordde stift nummer twee. Ik zakte bijna door het bed en hoopte dat een derde musketier mij uit deze benarde situatie zou redden. Omdat niemand opdook, ging ik opnieuw over op buikademhaling.

De vliegende brigade duwde me ondertussen richting operatiekamer. Daar liepen de groene en witte schortjes als mieren door elkaar heen. Wim ginnegapte met Yolanda, Nele legde mijn rechterarm op een strijkijzerplankje en De Wit koppelde de bloeddrukmeter aan, alsof het om een erelint ging. Boven mij hing een reusachtige cirkelvormige lamp en iets verder hing een scherm met de woorden ‘arthroscopie’. Ik vond dat het hele gebeuren een hoog Ketnetgehalte had, maar hield wijselijk mijn mond.

Ik zou mijn rug toevertrouwen aan drie vrolijke spinsters en prevelde mezelf moed in. De keuze was wat ze was: drie dagen een tientonner over me voelen rijden of vijf minuten lang een prik in mijn rug verdragen. Buikademhaling fluisterde me toe dat ik de musketiers kon vertrouwen en mijn linkerhersenhelft stemde in met de ruggenprik.”Maak maar een bolletje,” zei groen schortje vriendelijk terwijl groen schortje twee het infuus naaldgewijs aansloot op mijn arm. “Denk maar aan iets leuks, denk aan uw kinderen“, zei groen schortje drie en daar gingen we dan.

Aan mijn kinderen. Dat zou wel eens tegendraads kunnen werken. Dus ik dacht aan een Bountystrand. Mijn dag kon niet meer stuk, hield ik me voor. “Voelt u al dat uw benen lam worden?” Nee, ik voelde niets, of beter: een naald die in mijn rug prikte en een pijnscheut in mijn rechteronderrug. Het werd stil. Terwijl ik mijn ogen hard dichtkneep, voelde ik de schortjes blikken wisselen. “Lukt niet?“, hoorde ik schortje twee tegen schortje één fluisteren. “Nee,” schudde schortje één het hoofd. Ik wilde hen voorstellen om zich in te schrijven bij de improvisatieliga, maar een nieuwe pijnscheut schoot door mijn onderrug. Derde keer, goeie keer, hield ik mij bondzondernaamsgewijs voor en inderdaad: voor ik Mevrouw Buikademhaling ter hulp kon roepen, voelde ik de injectievloeistaf zich langs mijn stuitje een weg naar het gehele onderlijf banen. “Hoe laat zou het zijn?” vroeg ik me af. Voor Het Formulier!

Hoe het me verder verging leest u morgen in deel 3.