“Wat is een arthroscopie?“, vroeg de onderzoeksjournalist in mij zich af. Omdat ik een operatie aan de linkerknie wel eens met mijn eigen ogen wilde zien, bood ik me vanmorgen om zeven uur aan in de Dagkliniek van het Universitair Ziekenhuis. Dat moest ik uiteraard van naderbij bestuderen. Na een eerdere ingreep kreeg ik immers ernstige neveneffecten. Dat kwam vermoedelijk na het gebruik van het middel Diprivan.

Om niet teveel in detail te gaan, maar om het onderzoek niet te schaden, som ik deze noodwendigheden even in het kort op: spier- en gewrichtspijn die me de uitspraak “Ik voel me alsof er een militaire tank over me reed” ontlokte, vochtophoping in armen en handen zodat het plooien van de vingerkootjes onmogelijk werd en ten slotte ademnood, gepaard gaande met een spastische hoest.

De barstende hoofdpijn en de braakneigingen hoeven hier niet vermeld, want ze kwamen voor onder de categorie ‘zeer vaak bij meer dan 1 op de 10 patiënten‘ op de, op het internet geposte, bijsluiter van de injectievloeistof. Deze toevalligheden hielden mijn lijf en leden drie dagen in de ban. Tijd dus om deze keer een joker in te zetten.

De anesthesist van dienst die me één week vooraf monsterde, keek me schuimbekkend aan, en antwoordde dat het desalniettemin om een zéér doeltreffend middel ging, waarschijnlijk haar incentive reis naar Hawaï gesponsord door AstraZeneca indachtig. Of mijn voorkeur dan misschien uitging naar een epidurale ruggenprik? Met mijn lumbale punctie van één jaar geleden nog fris in het achterhoofd, ontlokte haar uitnodiging mij een kordate ‘njet‘. “Dan wordt het toch Diprivan. Tot volgende week!“, hoorde ik haar gastvrij neuzelen.

Laat ons stellen dat ik er niet gerust op was toen ik me vanmorgen undercover aanbood op de dienst. Nochtans had ik niets te vrezen. Het personeel aan de balie riep me al op nog voor ik een nummertje getrokken had. Daar kan slagerij Vandegenechten nog een puntje aan zuigen. Ik stond vandaag als eerste geboekt in het operatiekwartier, hoorde ik de uiterst gemotiveerde verpleegster [ADHD?] uitroepen. Ze troonde me naar een eenpersoonskamer waar ik me meteen mocht uitkleden.

Enkele minuten later doemde er een Verpleegster-Studente op die me vroeg of ik aan een enquête over wachttijden in het ziekenhuis wilde meewerken. “Uiteraard,” zei ik, “tenminste als ik heelhuids de narcose overleef, maar dat zal u vanzelf wel merken wanneer het formulier niet ingevuld is.” Ik kreeg een klokje dat ze op mijn nachttafeltje zette, als was het het dressoir van mijn oma.

Het onderzoek indachtig sprong er meteen een derde verpleegster uit de kast, die me toelispelde: “Heeft u valse tanden, piercings, oorringen, halssnoeren of andere ijzerwaren, dan dient u deze te verwijderen. Doe uw operatieschortje aan en haast u wat want we hebben geen tijd. U bent het eerst aan de beurt. Ik kom meteen terug om uw benen te scheren.” Benen scheren. OMG! [Ow My God!] Helemaal vergeten. In deze barre wintertijden beschouw ik het natuurlijke donsje op mijn benen als een kwaliteitsdeken dat mijn Deschamps ganzendonsdekbed in het niets doet verdwijnen. Ik besefte dat ik haar niet kon vragen om me even van kop tot teen te harsen en liet het probleem yogagewijs los.

Ik had genoeg katjes te geselen met de nakende narcose die me behoorlijk op mijn grondvesten deed daveren. Ik deed alsof ik een vals gebit in het plastieken ‘dentier’bakje schikte en ging nietsvermoedend het gevecht met het operatieschortje aan.  De hogesnelheidsverpleegster stormde plots opnieuw binnen. “Heeft u al geplast? Dan moet u dat nu doen, want we zijn bijna weg!” Ik merkte dat ik stotterde terwijl ik in mijn tafelkleed, enkel met twee lintjes achter rond mijn hals geknoopt, naar het toilet liep. [Gelukkig had ik mijn slipje mogen aanhouden. Maar de gordijnen hingen wagenwijd open, schoot me te binnen! Enfin, alles voor de onderzoeksjournalistiek!]

Amper 25 minuten na aankomst duwde de TGV me operatiebedgewijs de kamer uit richting operatiekwartier. Als ik dat maar kon onthouden voor het enquêteformulier.

Hoe het me verder verging leest u morgen in deel 2.