Vanmorgen in alle vroegte met een VIP-bus vanuit Antwerpen richting Nederland. Bekleding van zwart leder, plaats zat, met heuse keuken, bar, toilet, televisie en disco aan boord. Halverwege worden broodjes, croissants en koffiekoeken geserveerd. Om 10u45 aankomst op het industrieterrein van Sassenheim (NL) om de set van de film ‘Life is an art’ te bezoeken. Een aanwezige journalist krijgt een persbericht op zijn gsm. Er is een vliegtuig van Turkish Airlines neergestort. Even overwegen we om daarheen te gaan. Het polderlandschap waar de crash [’crèche’ zeggen de Nederlanders] gebeurde, ligt op amper tien kilometer van de plaats waar we ons bevinden. Iemand zegt dat we een primeur hebben. De televisie gaat aan. De eerste beelden verschijnen. Geen primeur meer. Niemand verder nog geïnteresseerd in het uitmelken van enkele ‘bodybags’. Het gestuntel van de NOS wekt op de lachspieren. Dezelfde beelden worden eindeloos herhaald. Woordvoerders herhalen dezelfde zinnen, tot vervelens toe. Eeuhs, ahhs en gestuntel rijgen zich aan elkaar. Turkije blijft volhouden dat er niemand stierf,  bij monde van de regering. Altijd het hoofd rechtop houden, is waarschijnlijk de communicatiestrategie. Ik beeld me in hoe de Turkse familieleden zich zullen voelen wanneer ze achter de waarheid komen. We bezoeken de filmset. Voor we de piepkleine studio binnengaan, waarschuwt de executive director dat er hier en daar wat ‘voorwerpen voor volwassenen’ rondslingeren. Het is verboden ze aan te raken of de acteurs op de set in beeld te brengen met het materiaal. Kennelijk een low budget-film. Ik [steek een batterij pluimen in mijn ***, aai een reuzedildo in roze en] bekijk twee keer hetzelfde shot. Alison Carrolls’ acteerwerk overtuigt desalniettemin. Ze kent haar tekst. Bovendien is ze mooi. En… “Cut!” We verlaten het gebouw op kousenvoeten. [Er steekt een roze eikel uit mijn linker jaszak.] Dan is het eindeloos wachten op de crew om naar Hotel Sassenheim te rijden, waar de persconferentie wordt gehouden. Hotel Sassenheim baadt in schemerlampen en oriëntaals boudoirvelour. Het decor bevalt me. De persconferentie vindt plaats in de loungebar en de journalisten sloven zich uit om diepgaande vragen te stellen. De Surinaamse director Jayant R. Harnam (21) ziet er net geen twintig uit en beantwoordt schoorvoetend de vragen. Lara Croft ofte Alison Carroll daarentegen is spraakzamer. Waar gaat de film ‘Life is an art’ eigenlijk over? Deze psychologische thriller zet twee detectives op een zaak over mutilatie. De dader mutileert zijn slachtoffers op een artistieke manier, die alsnog toelaat dat het slachtoffer het kan navertellen. “Show me your hands! Just show me your hands’”, hoor ik een personage naar een gemutileerd slachtoffer gillen. Indrukwekkend. De ketchup ligt er vingerdik op. Dat heet special effects  en ‘core’. Over naar het slagveld op Schiphol.

 PS Onder de indruk van Jayant R. Harnam, autodidact, (director), Martin Swabey (detective David Bell), Alison Carroll (detective Claire Jones) en het pianowerk van André Philips.