Zoon van zestien gaat het huis uit. ‘Op kamers wonen’. Alleen. Dat kàn hij, bezweert hij haar. Ze denkt dat ook, dat hij dat kan. Ze is er omzeggens zeker van. Maar tussen droom en daad staan er bezwaren. Is een tiener van zestien emotioneel klaar om op eigen benen te staan? Klotemoeder denkt van niet. Pestpokketeringwijf denkt weer dat ze het beter weet. Erger nog. Ze wéét het beter. Emotioneel moet je sterk staan om op je zestien niet uit een boomhut te vallen. Edoch. Ze laat hem gaan. “Uw kinderen zijn uw kinderen niet”, probeert ze Khalil Gibrangewijs zichzelf iets wijs te maken. Het pakt niet. Dash wast niet witter dan wit. Dash is een uitvindsel van deze tijd. Echte mama’s, met échte kinderen, spreiden de witte lakens op grasgroene bleekvelden tussen bloesemende appelbomen en zonnige heuvels met evenzoveel dalen. Echte mama’s gebruiken geen wasmachines. Ze schrobben tot ze erbij neervallen. Ze koesteren hun kindjes in de moederschoot, wanneer de vrolijke wolkjes aan hun schorten komen hangen. Echte mama’s luisteren immer goed, knikken altijd van ‘ja’ en zijn steeds beschikbaar. Echte mama’s spuiten nooit met onkruidverdelgers in het rond. Echte mama’s vinden alles prima. Ik wens je alle goeds, Pluk. Dat je Dollie De Duif, Mijnheertje Pen of Kakkerlak Zaza op je route mag tegenkomen. En euh, vergeet je je rode kraanwagentje niet?