Vanmorgen in alle vroegte met een VIP-bus vanuit Antwerpen richting Nederland. Bekleding van zwart leder, plaats zat, met heuse keuken, bar, toilet, televisie en disco aan boord. Halverwege worden broodjes, croissants en koffiekoeken geserveerd. Om 10u45 aankomst op het industrieterrein van Sassenheim (NL) om de set van de film ‘Life is an art’ te bezoeken. Een aanwezige journalist krijgt een persbericht op zijn gsm. Er is een vliegtuig van Turkish Airlines neergestort. Even overwegen we om daarheen te gaan. Het polderlandschap waar de crash [’crèche’ zeggen de Nederlanders] gebeurde, ligt op amper tien kilometer van de plaats waar we ons bevinden. Iemand zegt dat we een primeur hebben. De televisie gaat aan. De eerste beelden verschijnen. Geen primeur meer. Niemand verder nog geïnteresseerd in het uitmelken van enkele ‘bodybags’. Het gestuntel van de NOS wekt op de lachspieren. Dezelfde beelden worden eindeloos herhaald. Woordvoerders herhalen dezelfde zinnen, tot vervelens toe. Eeuhs, ahhs en gestuntel rijgen zich aan elkaar. Turkije blijft volhouden dat er niemand stierf,  bij monde van de regering. Altijd het hoofd rechtop houden, is waarschijnlijk de communicatiestrategie. Ik beeld me in hoe de Turkse familieleden zich zullen voelen wanneer ze achter de waarheid komen. We bezoeken de filmset. Voor we de piepkleine studio binnengaan, waarschuwt de executive director dat er hier en daar wat ‘voorwerpen voor volwassenen’ rondslingeren. Het is verboden ze aan te raken of de acteurs op de set in beeld te brengen met het materiaal. Kennelijk een low budget-film. Ik [steek een batterij pluimen in mijn ***, aai een reuzedildo in roze en] bekijk twee keer hetzelfde shot. Alison Carrolls’ acteerwerk overtuigt desalniettemin. Ze kent haar tekst. Bovendien is ze mooi. En… “Cut!” We verlaten het gebouw op kousenvoeten. [Er steekt een roze eikel uit mijn linker jaszak.] Dan is het eindeloos wachten op de crew om naar Hotel Sassenheim te rijden, waar de persconferentie wordt gehouden. Hotel Sassenheim baadt in schemerlampen en oriëntaals boudoirvelour. Het decor bevalt me. De persconferentie vindt plaats in de loungebar en de journalisten sloven zich uit om diepgaande vragen te stellen. De Surinaamse director Jayant R. Harnam (21) ziet er net geen twintig uit en beantwoordt schoorvoetend de vragen. Lara Croft ofte Alison Carroll daarentegen is spraakzamer. Waar gaat de film ‘Life is an art’ eigenlijk over? Deze psychologische thriller zet twee detectives op een zaak over mutilatie. De dader mutileert zijn slachtoffers op een artistieke manier, die alsnog toelaat dat het slachtoffer het kan navertellen. “Show me your hands! Just show me your hands’”, hoor ik een personage naar een gemutileerd slachtoffer gillen. Indrukwekkend. De ketchup ligt er vingerdik op. Dat heet special effects  en ‘core’. Over naar het slagveld op Schiphol.

 PS Onder de indruk van Jayant R. Harnam, autodidact, (director), Martin Swabey (detective David Bell), Alison Carroll (detective Claire Jones) en het pianowerk van André Philips.

Posted: February 25th, 2009 under events.
Comments: none

Ik ging vanmorgen naar een begrafenisplechtigheid van onze overbuurman. De GPS kende de weg naar Schoonselhof niet, en ik nog minder. Ik reed wat rond en kwam twee minuten te laat aan het crematorium aan. Ik sleurde de GPS uit het contact, gooide het apparaat met bedrading en reutemeteut in mijn handtas en rende naar binnen, als laatste. Snel zette ik mijn gsm af, kwestie van de nabestaanden niet te storen tijdens de dienst. Toen ik met het kleine gezelschap na de dienst in karavaan naar de strooiweide liep, stootte ik met mijn handtas lichtjes tegen mijn knie. Het klonk als een marsorder, en was minstens tot aan het begin van de stoet te horen: “na 80 meter gaat u rechtsaf, na 80 meter gaat u rechtsaf!” Iedereen draaide zich om en sommigen keken verbaasd naar mijn handtas. Het kleinood vergeten af te zetten.

Posted: February 25th, 2009 under easy reading.
Comments: none

Zoon van zestien gaat het huis uit. ‘Op kamers wonen’. Alleen. Dat kàn hij, bezweert hij haar. Ze denkt dat ook, dat hij dat kan. Ze is er omzeggens zeker van. Maar tussen droom en daad staan er bezwaren. Is een tiener van zestien emotioneel klaar om op eigen benen te staan? Klotemoeder denkt van niet. Pestpokketeringwijf denkt weer dat ze het beter weet. Erger nog. Ze wéét het beter. Emotioneel moet je sterk staan om op je zestien niet uit een boomhut te vallen. Edoch. Ze laat hem gaan. “Uw kinderen zijn uw kinderen niet”, probeert ze Khalil Gibrangewijs zichzelf iets wijs te maken. Het pakt niet. Dash wast niet witter dan wit. Dash is een uitvindsel van deze tijd. Echte mama’s, met échte kinderen, spreiden de witte lakens op grasgroene bleekvelden tussen bloesemende appelbomen en zonnige heuvels met evenzoveel dalen. Echte mama’s gebruiken geen wasmachines. Ze schrobben tot ze erbij neervallen. Ze koesteren hun kindjes in de moederschoot, wanneer de vrolijke wolkjes aan hun schorten komen hangen. Echte mama’s luisteren immer goed, knikken altijd van ‘ja’ en zijn steeds beschikbaar. Echte mama’s spuiten nooit met onkruidverdelgers in het rond. Echte mama’s vinden alles prima. Ik wens je alle goeds, Pluk. Dat je Dollie De Duif, Mijnheertje Pen of Kakkerlak Zaza op je route mag tegenkomen. En euh, vergeet je je rode kraanwagentje niet?

Posted: February 24th, 2009 under easy reading.
Comments: 1