Het gebeurt in de Kronenburgstraat. Ik fiets. Een hele gebeurtenis. Want ik heb een nachtje schilderwerken onder de leden. Ik fiets dus. Dat lukt. Plots sprint een getaand jongetje van een jaar of vijf, zes uit de coulissen. Voorwaarts. Hij probeert gelijke tred met mijn fiets te houden. “Hallloooo!”, schreeuwt hij. Dat laat ik me geen twee keer zeggen. “Halllooooo!”, schreeuw ik terug. En dan valt het wonderlijke woord: koerske. “Koerske?”, roept hij al hijgend, [voor zover dat al hijgend mogelijk is]. Het is bij mij in elk geval sinds kinderheugnis geleden dat ik nog koerske heb gereden. “Ik ben moe…”, zeg ik eerst, alsof het zijn fout is dat ik toch midden in de zwoele nacht [30°] heb staan schilderen. “Wacht!”, zeg ik dan. Ik zet me schrap, ga gebogen over het stuur hangen en roep: “Ja, nu!”. Hij schiet niet geheel onverwacht uit de startblokken. In vakjargon zou dit een valse start heten. Niet getreurd! Ik laat mijn tong als een ware koerspro uit mijn mondhoek hangen en duw als een bezetene op de trappers. Tom Boonen achterna, maar dan zonder zetpillen. Ik doe koerske in de Kronenburgstraat en dat maakt me blij. “Gewonnen!”, roept het ketje en tikt de finish op het hoekje van de straat aan: een lantaarnpaal. Ik snuif misnoegd. Ik rijd tot vlakbij het jongetje, steek mijn arm uit en vraag: “Hoe heet jij?” “Mohamed!” “Mohamed,” zegt ik “gefeliciteerd, jongen! Dat heb je goed gedaan. ” Hij steekt zijn borst vooruit en klopt als een prof met zijn vuist op mijn hand. High five op zijn Marokkaans. “Mohamed, dat doen we volgende keer opnieuw,” zeg ik. “Let dus maar goed op, want straks kom ik opnieuw voorbij.” “Okay,” antwoordt Mohamed, “tot straks!” en ik denk dat hij ook even naar me knipoogde, maar dat weet ik nu niet meer zo goed. Mohamed, you made my day!�