Dag 2 op Sfinks Mixed (eigenlijk dag 3), was D-day. Niet de D van Doom-day, [ook al had Khaled dan laten weten dat geen haar op zijn rug eraan dacht om een interview te geven], ook niet de D van Disembarkation Day [uitlaad (t?) dag, ook al ben ik dan des avonds in de kofferbak van een Nissan Almera naar huis gevoerd, maar dat verhaal is voor een andere post] maar de D van Démé. Démé-dag dus. Zoals reeds eerder aangekondigd kan een krasse knar op zijn tijd nooit kwaad [Nelson Rolihlahla Mandela is er ondertussen 90] en het schriele mannetje met pet en gitaar had op dag 1 al mijn hart gestolen. Victor Démé is een Burkinabese kleermaker die bij tijd en wijle het zingende naai-orgel verlaat om zijn liefde voor de vrouw, en het recht op polygamie voor vrouwen in het bijzonder, te bezingen. Zijn glimlach ontwapent, ook al mist hij dan enkele voortanden. Deze Victor Démé gaf in de Sfinkse Clubtent een wervelend spektakel ten beste. In vakjargon: hij stak de keet in de fik. Victor geeft dan ook al dertig jaren blijk van enig muzikaal talent. Van zijn vader erfde hij de liefde voor de vingerhoed, van zijn moeder [een Burkinabese griotte] de gouden keel. Tijdens zijn jongelingsjaren gaf hij menig concert ten beste in de clubs en cabaretten van Abidjan (Ivoorkust), waar zijn vader de snit en naad-sector onveilig maakte. Toen Victor in ‘88 terug naar Burkina Faso keerde, sleepte hij meerdere muzikale prijzen in de wacht. Maar het leven is niet eerlijk en met succes plaveit men de straten niet [in Burkina Faso zijn de stoffige straten sowieso niet geplaveid, zeker niet sinds Blaise er op de troon zit]. Victor Démé kreeg dus niet meteen wat hij verdiende en moest het soms stellen met kleine optredens in dubieuse tenten in Ouagadougou en omstreken. De populaire ster aan het Burkinabese firmament gaf echter niet op en het toeval gaat waar het niet kruipen kan: in 2005 liep hij een viertal jonge Fransen tegen het lijf. Zij vonden dat Démé minstens recht had op één cd én internationale faam. Ze brachten Victor’s eigenzinnige creaties uit op het Chapa label [het zelfgestookte gistmengsel uit Burkina Faso heet chapa] en hemzelve naar onze contreien. Het licht ontvlambare materiaal van Victor Démé in de tent gisteren bestond uit traditionele liedjes, doorspekt met Latijnse ritmes en invloeden uit de flamenco en de blues. De kora en de calebash werden bevingerd door twee hemelse, zwarte koorknaapjes, die van mij hier gerust de zondagsmis mogen komen opvrolijken. Ze vroegen bij aanvang toestemming om te spelen aan het publiek en dat alleen al zal menig koloniaal hart hebben doen smelten. Verder had Victor nog een snarenexpert meegebracht, waarvan de naam me nu even ontgaat. Tesamen hadden ze een swingende show in elkaar gebokst, die Victor af en toe onderbrak met een boodschap. Laat dat nu nét de natte droom van de toubab [zo noemen zwarten de blanken] zijn: een gezellig muziekje en een doordenkertje op zijn tijd en de avond kan niet meer stuk. Victor vroeg zich in de Clubtent hardop af waarom een man meerdere vrouwen mag houden, tenminste toch in sommige delen van de wereld, maar een vrouw geen meerdere mannen. Daar lustten de luisteraars, waaronder ikzelf, wel pap van. In zijn laatste song vroeg hij zijn Burkinabese broeders om de andere continenten niet meer onveilig te maken en stante pede terug naar het vaderland te keren. Het land heeft hen nodig, samen zouden ze naar een oplossing kunnen zoeken. Of deze oproep de broers ter ore kwam, weet ik niet, want tegen dan daverde de tent al op zijn grondvesten. Ondanks het aanzwellende applaus was deze artiest geen bis gegund. Er kwam een dame op met een lampekap als hoed, gehuld in een wit gewaad, die sterke gelijkenissen met een abat-jour vertoonde. Ze vond dat het programma naadloos moest aansluiten en een toegift zou het huisreglement niet toestaan. Haar stem ging verloren in geklepper van houten planken, stampende voeten, klappende handen en awoertgeroep. Wie er dus na Victor Démé op het podium kwam, hebben we nooit geweten. Ik wilde het ook niet weten. We wilden Victor Démé nog een keer. Iedereen haalde lik op stuk, behalve ik. Victor schoof een uurtje later bij mij aan omdat hij het ook nog even over de koehandel met melk in zijn land van herkomst wilde hebben. Voor mij was het allemaal al lang goed: koeien, melk, petjes, tanden of geen tanden, het maakte allemaal niet meer uit. Victor Démé kreeg het keurzegel van de Vlaamse Bond der Huisvrouwen, waarvan ik mezelf als erelid beschouw. Over de koehandel zal ik het morgen hebben, vandaag sluit ik me aan bij de volgende leuze, alvorens naar bedstee te trekken: ‘Lang leve de polygamie voor vrouwen! Victor Démé for President!’. En luister goed: dat kan, want ik heb net ontdekt dat hij maar 46 is! Ronald Reagan daarentegen!