Er is geen kat geïnteresseerd in Afrika. Dat was zeventien jaar geleden al zo. Eerst een anekdote uit de oude doos. In 1991 struinde ik een tijdje door Mali. Om een reportage te maken. De laatste dagen van mijn verblijf bracht ik in Bamako, de hoofdstad, door. Ik zou er de trein naar Dakar nemen. Op weg naar het station, stoven plots de stoffige straten wit. Er klonken geweerschoten en manifestanten renden alle richtingen uit. De republiek Mali werd toen al 22 jaar lang door de autoritaire Moussa Traoré geleid. De bevolking vond eindelijk dat het welletjes was. Dictator Traoré had voor eind 1991 verkiezingen beloofd. Het was eind december en er vielen nog steeds geen verkiezingen te bespeuren. De manifestanten schreeuwden om de invoering van een meerpartijenstelsel en andere democratische spelregels. Enkele dagen later, terwijl de geur van smeulende autobanden de geur van de bananenkraampjes verdrong, viel Traoré van zijn voetstuk. Onmiddellijk na mijn aankomst in België contacteerde ik de toenmalige BRT en De Morgen. Ik vertelde hen dat ik ter plaatse was en dus wel het een en ander over de situatie kon vertellen. De BRT besloot niet over de toestand in Mali te berichten. “In België zit niemand op politiek nieuws over Mali te wachten,” was het antwoord van de redactie. De Morgen daarentegen publiceerde mijn reisreportage [de neutrale titel werd weliswaar in een sensationele, niet terzake doende, headline omgezet]. Mijn eerste artikel, een verslag over de onstuimige driedaagse aan het station van Bamako, kreeg niet meer dan een kolommetje met een tiental lijntjes toebedeeld. Tegen de tijd dat ik had uitgelegd dat Bamako de hoofdstad was, waren de lijntjes op. Bij wijze van spreken. Afrika. Er is geen kat geïnteresseerd in Afrika. Neen, u ook niet. Of toch? Lees meer…

[Al eens ooit met kerst op een terras in Bamako gezeten? Een vreemde gewaarwording. Terwijl u aan een kippenbeentje kluift en het vette sap in uw sandalen druipt, bedelen 341 zwartjes met uitgestoken hand om een centje of een stukje brood. “Donnez-moi 100 francs s’il vous plaît.” Je zou van minder beginnen zweten.]