Claus is dood. Zijn we rouwig, tevreden of ontstemd? Zijn we pissed over zijn dood of pissed omdat hij euthanasie kreeg? Hij wel en je demente overgrootmoeder niet? Zijn we treurig om zijn dood, om zijn persoon of om zijn lijden? Zijn we helemaal niet treurig, en vinden we dat er al genoeg over zijn oeuvre te doen is geweest? Het regent meningen dezer dagen. In de krant en op het www. Zelfs in knusse familie- en vriendenkring, zo net rond Pasen, rollen de meningen als paaseieren over het tapijt. Het heengaan van een literaire klepper beroert de harten, zoveel is zeker. Ik heb temidden van al dat onstuimig verzet en oeverloos gezwam gezocht naar een interessante uitvalshoek naar aanleiding van de dood van mijnheer Claus. En waar je het niet gaat zoeken, kan je het vinden. Op urbanmag.be schreef ene Sophia Van Parys een opmerkelijk in memoriam. Mevrouw Van Parys heeft het onderwerp iets langer onder de microscoop gelegd dan Kardinaal Danneels, [om maar eens iemand te noemen], en daarna uitvoerig uitgebeend. Niet dat ik na het lezen van haar stukje nu meteen een mening aan elkaar ga breien, ho maar. Dat laat ik over aan mensen met veel tijd. Maar bij deze lijkt me het nut van citizen media alweer bewezen.

En u? Wil u ook een ei leggen over het heengaan van mijnheer Claus? Leg het hieronder. Wees voorzichtig, zie dat het niet breekt!