Ik had het in mijn vorige post over de impact van Rathergate op de blogosfeer destijds. Het tweede voorbeeld dat LVB aanhaalde, was het Raymond-geval dat in 2005 de toon aangaf. Raymond zong een liedje dat ‘Weg met Amerika’ heette, en LVB had er een mening over. Met sneeuwbaleffect: hij mocht opdraven in een Amerikaanse uitzending en kon er zijn ei kwijt. België én Amerika stonden op stelten. Op slag had iedereen er een mening over. Wat LVB fijntjes deed opmerken dat “een individueel weblog niets betekent, zonder andere weblogs die relevante en interessante artikels oppikken en verder verspreiden.” Want zo was het gegaan. De leescijfers van zijn blog stijgen sindsdien zienderogen. Ieder zijn gedacht, denk ik dan, maar de LVB’s en de Michel Vuijlsteke’s van deze wereld hebben het fenomeen bloggen in België op de kaart gezet, zo dunkt me. Nu nog wachten tot mijn weblog iets gaat betekenen, maar daarvoor moet ik dus eerst een berichtje posten waarover nog nooit iemand anders gepost heeft. Vervolgens hopen dat een ander naar deze blog linkt. Geen gemakkelijke taak, als u het mij vraagt. Tijd brengt zeker raad. Iemand een suggestie?