Zoals ik gisteren al zei, Luc Van Braekel is niet de eerste de beste. Hij was mede-oprichter, bestuurder en general manager van PING NV, één van de eerste internet-providers voor particulieren in België (1995). Hij zat dus als één van de eersten naast de boom toen de appel naar beneden viel. [”He bootstrapped ping and made it a success when you were probably not even aware of the internet’s existence” - recommendation about LVB on LinkedIn]. Dat hij naast zijn kennis van het ICT-gebeuren, ook nog graag zijn eigen mening verkondigt, zit menigeen al jarenlang dwars. Op zijn blog is Van Braekel in ieder geval niet te beroerd om de commentaren van voor- én tegenstanders op zijn persoontje in de verf te zetten. Dit gezegd zijnde, leerde ik Luc die avond kennen als een beminnelijk man met wie het aardig borduren op een thema was. Maar ik zou het over het menu van de avond hebben. Eerst kregen we een uiteenzetting over wat bloggen precies inhoudt. Aardig om weten voor de leken in het publiek en het ging erin als zoete koek. Verder ging Van Braekel in op het waarom van bloggen. Waarom houden sommige lieden zich onledig met een blog en hoe komt het dat ze daar ook nog eens behoorlijk wat publiek mee weten te trekken? Komen we bij de hamvraag: hoe groot is de impact van bloggen? LVB schotelde ons drie voorbeelden voor. Het eerste betrof het Rathergate-schandaal (2004). Rathergate verwijst naar de televisiejournalist Dan Rather, die een nieuwsitem bracht waarin hij het had over het spijbelgedrag van George W. Bush tijdens zijn legerdienst. Om zijn betoog te staven, verwees hij naar een officiëel document. Een republikeinsgezinde blogger trok de authenticiteit van het document in twijfel toen de televisiejournalist het in het nieuwsitem als bron gebruikte. Het gevolg was een schandaal met de allures van Watergate [Lewinsky, eat your heart out!] De blogsurfer, steeds op zoek naar nieuws ‘heet van de naald’ en nergens anders te krijg, likte zijn vingers af. Sindsdien staat bloggen synoniem met ‘er een mening op na houden en die ook nog aan de man weten te brengen, bij voorkeur tegen de stroom in‘. Geef toe: dat is pas nieuws! Niets zo saai als een [komkommertijd]bericht, overgenomen van een buitenlandse nieuwszender of een persorgaan, en opgediend door de Bavo Claesen en Martine Tanghes van deze wereld. Op dat moment van het discours begon ik me af te vragen of Luc Van Braekel de mosterd daar was gaan halen toen hij Raymondgate gestalte gaf.

Maar daarover, lieve kijkbuiskinderen, morgen meer. Eerst nog een artikel over online social networking plegen, de stringente deadline indachtig.

PS Ik kreeg een mailtje van Luc Van Braekel met de mededeling dat mijn berichtgeving over Rathergate niet klopte. Ik had inderdaad de twee betrokken partijen door elkaar geklutst in mijn post hierboven en heb dit bij deze rechtgezet. Wie van naaldje tot draadje wil weten hoe het eraan toeging tijdens Rathergate, leest de post van LVB.