Tussen 10 en 14 maart organiseert het Vlaams Overleg Sociale Economie (VOSEC vzw) in samenwerking met de Vlaamse universiteiten en hogescholen opnieuw de week van de sociale economie. Zo kunnen studenten en docenten kennismaken met deze alternatieve economie, die steeds meer aan belang wint. De campagne stimuleert het integreren van lessen ‘sociale economie’ in het lessenpakket, maar laat studenten evengoed op een ludieke manier kennis maken met de sector. Concreet betekent dit dat experts en ondernemers uit het sociaal-economische werkveld gastlessen doceren op verschillende Vlaamse scholen en vakgroepen. Voor de ludieke kant van de zaak werden een aantal BV’s aangetrokken, zoals Bart Cannaerts (winnaar Humo’s Comedy Cup 2007) en Mintzkov (muziek). Nic Balthazar’s succesfilm Ben X wordt gebruikt als platform om toe te lichten hoe een onderneming mensen met autisme werk kan bieden. Verder staan er enkele debatten over duurzaamheid, diversiteit en sociale economie op het programma en kunnen studenten en docenten genieten van een eerlijk sociaal economisch ontbijt (scharrelkip legt persoonlijk ei op je bord, dat aangereikt wordt door kanszoekende allochtoon of iets dergelijks?). De ondernemingen die aan sociale economie doen en deelnemen aan deze week zijn o.a. de vzw TWERK (mensen met autisme maken er ijs en chocolade en ijs), RoomeR (productie van aperitiefdrank op basis van duurzaam ondernemen), Ecopower (groene stroom) en Stof en Aarde (ecologische en sociaal verantwoorde kledij en textiel).

Posted: February 28th, 2008 under Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen.
Comments: 1

Spam. Het hoge woord is eruit. Ik heb al twee mailboxen opgedoekt omdat ik het aantal spam-boodschappen niet meer kon beheren. Ik heb nooit begrepen wat iemand bezielt om een Europese vrouw vanuit de States een boodschap over penisverlengingen of Viagra (al dan niet met twee -g’s) te sturen. Laat staan dat ik geïnteresseerd zou zijn in beleggingen of potjes vossenolie tegen zware kuiten. (Want je komt wat tegen!) De laatste tijd krijg ik voornamelijk mails waaruit moet blijken dat ik de loterij gewonnen heb. Als je ze mag geloven, dan heb ik al in elk land uit het zuidelijk halfrond de loterij gewonnen. Spam in combinatie met phishing dus. Het zal je hobby maar wezen. Een tijd geleden las ik op een blog dat iemand erin was geslaagd om zo’n phisher een half jaar aan het lijntje te houden. Een hilarisch verhaal. Als ik tijd heb, spoor ik dat nog eens op. Anyway, er is nu een manier om via een mailinitiator een ‘wegwerp’ emailadres te creëren, zonder uw identiteit prijs te geven. Dat kan handig zijn als u op een website wil rondsnuffelen maar eerst moet registreren, waarna een bevestigingsmail volgt. Het mooie van deze gratis service is dat u het gewenste mailadres zelf kunt kiezen, zolang het maar eindigt op @mailinator.com. Het nadeel is dat de mailbox voor iedereen toegankelijk is, dus je kan het adres niet voor belangrijke doeleinden gebruiken. Van harte aan te bevelen dus: mailinator.com. U kan dit uittesten door naar een willekeurige website te gaan en u te registreren met mijn wegwerpadres vossenolie@mailinator.com. In de widget hieronder ziet u meteen wat het resultaat is. Of bekijk de mailbox op de homepage. Uw bevindingen kan u hieronder steeds kwijt. Ik hoor het graag. Ook als het over vossenolie gaat natuurlijk.

Posted: February 25th, 2008 under innovatie.
Comments: 5

Het gat in de markt vinden. Geen sinecure heden ten dage. Vanmorgen kreeg ik nochtans een ingeving. Waarom dacht er nooit eerder iemand aan om een car wash te beginnen op de parking van een bedrijvencentrum of industrieterrein? Terwijl u werkt of in meeting bent bij de klant, poetst er buiten iemand uw smutzig karkas. U hoeft niet naar de car wash, de car wash komt naar u. Weg met tijdverlies en uitstelgedrag. Nooit meer iemand die ‘vuile vetzak’ in de roetaanslag van uw koetswerk schrijft. Een idee om uit te werken wanneer ik met brugpensioen ga wellicht. Misschien is een marktstudie vooraf wel aangewezen. Wie geen marktstudie nodig had, was deze man. Hij vond een gat in de markt: het repareren van schuddebollen ofte ’snowglobes’. Het intikken van de woorden ’snowglobe’ en ‘repair’ op google volstonden waarschijnlijk. Ben benieuwd hoe zijn businessplan eruitzag. Want welke bank wil nu met een schuddebollenreparateur in zee?

Ook een gat in de markt gevonden? Melden kan bij het Nationaal Meldpunt voor Marktgaten.

Posted: February 20th, 2008 under snowglobe.
Comments: 1

Waar ter wereld kan u zoal uw laptop bovenhalen en wireless gaan? In Dakar, in de bocht van Yoff, à Yoff Virage om precies te zijn, niet ver van de luchthaven. Hoe ik dat weet? Omdat ik dat opgezocht heb op free-hotspot.com, een site die alle hotspots ter wereld bij elkaar brengt. Het toeval wil, dat ik ooit eens in een vakantiehuisje op Yoff heb verbleven en dat ik die bocht ken. Als je een arme student uit Dakar-centrum bent, moet je wel eerst een taxi-brousse nemen om er te geraken, maar ik veronderstel dat een arme student uit Dakar geen laptop in zijn binnenzak heeft zitten. Hij frequenteert waarschijnlijk gewoon het internet-café op de hoek. De volgende keer dat ik in Dakar ben, neem ik een hotel in de buurt, laat ons zeggen de ‘Le Lumumba’ of de ‘Keur Moumnia’, en misschien kan ik dan inloggen in de bocht van Yoff. Ik zie me daar al zitten, in de verzengende hitte van Senegal, geen boom in de buurt, maar wél wireless de informatiesnelweg op. Terwijl het stof van de voorbijrijdende auto’s me rond de oren vliegt. Maar laat ons het even over dichtbije bestemmingen hebben. Hier in Berchem, surft u wireless en zonder zorgen in De Chalet, het supporterskot van Berchem Sport. Handig als het regent, hoeft u niet langs de zijlijn te gaan staan. U kijkt na de wedstrijd gewoon even op het net om te zien wie er gewonnen heeft. Want thuis is niet waar uw Stella staat. Thuis is waar uw hotspot ligt!

[url credits Bo Delafortry]

Posted: February 19th, 2008 under new technology.
Comments: 1

Dit weekend het bad in gedoken met een boek. Eentje dat ik in de Kringloopwinkel op de kop heb getikt. “Zen en de kunst van het motoronderhoud” van Robert M. Pirsig. Reeds op bladzijde 15 een interessante passage tegen het lijf (letterlijk dus als je in het bad zit) gelopen.  Pirsig vraagt zich bij het schrijven af waar hij naartoe wil: “Wat ik voor ogen heb is een soort Chautauqua - dat is de enige naam die ik ervoor kan bedenken - zoals de met tenten rondreizende Chautauqua-shows die vroeger door Amerika trokken, dit Amerika, het gedeelte waar we ons nu bevinden, een ouderwetse reeks populaire praatjes die de bedoeling hadden te stichten en te vermaken, de geest te scherpen en cultuur en inzicht te brengen aan de oren en gedachten van de luisteraar. De Chautauqua’s werden verdrongen door de doordravende radio, film en tv, en ik krijg de indruk dat die verandering niet helemaal een verbetering is. Het mag misschien zo zijn dat de stroom van het nationale besef zich nu sneller voortbeweegt en breder is, maar hij schijnt veel minder diep te stromen. De oude kanalen kunnen hem niet meer bevatten en in zijn zoeken naar het nieuwe schijnt het spoor van vernieling en verwoesting langs zijn oevers steeds groter te worden. In deze Chautauqua wilde ik geen nieuwe bewustzijnskanalen graven, maar eenvoudig dieper duiken in de oude die volgeslibd zijn met het afval van verflenste gedachten en open deuren die al zo vaak werden ingetrapt. ‘Wat is nieuw?’ is een interessante en ver om zich heengrijpende eeuwige vraag, maar wel een die als hij als enige wordt nagestreefd slechts een eindeloze stoet van onbeduidende zaken en modegrillen oplevert, het slib van morgen. Ik zou me in plaats daarvan liever bezighouden met de vraag: ‘Wat is het best?’ een vraag die eerder in de diepte snijdt dan in de breedte, een vraag waarbij de antwoorden het slib mee stroomafwaarts schijnen te voeren. Er zijn tijdperken in de geschiedenis van de mens geweest waarin de kanalen van het denken veel te diep waren uitgeslepen en er geen enkele verandering meer mogelijk was, waarin zich ook nooit iets nieuws voordeed en ‘het beste’ een kwestie was van dogma’s, maar zo is het nu niet. Nu schijnt de stroom van ons gemeenschappelijk bewustzijn de eigen oevers uit te wissen, hij schijnt zijn hoofdrichting en doel kwijt te raken, de lage gronden te overspoelen, de hoger gelegen gebieden af te snijden en te isoleren met geen ander speciaal doel dan de spilzieke bevrediging van zijn eigen innerlijke drang. Hier zijn baggerwerkzaamheden schreeuwend hard nodig.”

Wat een passage! Het is dan ook een boek uit 1974 en het heeft als ondertitel: “An inquiry about values”. Zo in dat bad zittende, vroeg ik me af tot welke grootorde van bewustzijnskanaal de blog zou kunnen behoren. Is een blog een Chautauqua (by the way: iemand een idee hoe je dit uitspreekt?) en is ‘nieuw’ wel ‘nieuw’ wanneer we het over de nieuwe media hebben, of moeten we ons afvragen ‘Wat is het best?’. Houdt een blog zich bezig met ‘Wat is nieuw?’ of met ‘Wat is het best?’ En wat te zeggen over deze nieuwe definitie van mijn blog, m.n. “diep duiken in oude, met afval van verflenste gedachten volgeslibde bewustzijnskanalen, die voornamelijk altijd open deuren intrappen“. Zijn er hier baggerwerkzaamheden nodig?

Lijkt me een goed idee om daar tijdens een volgende badstonde eens over na te denken. Alle commentaar welkom. Wordt zeker vervolgd.

Posted: February 18th, 2008 under books.
Comments: 7

Onlangs stelde Francis Laleman, een open question op het forum van LinkedIn over het in 2007 verschenen boek van “Cosmopolitanism: Ethics in a World of Strangers” van Kwame Anthony Appiah. Mijn antwoord en persoonlijke mening over de filosofische ideeën van Appiah, zoals verschenen in een essay over ‘contamination of cultures’ op het internet, vindt u hier.

[Als u het boek wil kopen, klop dan aan bij black label, een online boekverdeler met het hart op de juiste plaats.]

Posted: February 15th, 2008 under africa.
Comments: none

“[Deze auteur] schrijft zinnen, ontsproten fontein van talent en klaterend vertel- en denkplezier… zijn naam schijnt als een zon in mijn kamer.” Een zin die klinkt als een louterend bergbeekje in het frisse ochtendgloren, nee toch? Uit een Nederlandse krant geplukt (Trouw). Gaat jammer genoeg niet over de schrijfster van de bestseller “Wie omhoogkijkt, ziet geen grenzen“, maar over ene Khalid Boudou, geboren in Tamsamane, Marokko en wonende in Tiel (NL), Nederland. Naar het schijnt door hemzelf consequent als ‘Tiel Aviv’ aangeduid. Boudou is ook de schrijver van ‘Het schnitzelparadijs‘, een debuutroman die bekroond werd en later ook verfilmd (ik mag hopen dat het boek beter is dan de film die ik op een onbewaakt moment in huis gehaald heb). Om tot de kern van de zaak te komen: Boudou treedt morgenavond op tijdens ‘Nuff Said, een gloednieuw maandelijks concept georganiseerd door Moussem in de foyer van het ccBe in Berchem. Tot mijn grote ontstentenis kan ik niet aanwezig zijn op dit stand-up festijn -dat mijn inziens meer dan de moeite waard zal zijn-, omdat ik mij op dat moment naar het verre Gent dien te begeven om aldaar een koppel vijftigers te interviewen voor een ‘boekske’. Ik had in eerste instantie nog meer snode plannen voor morgenavond, edoch ook deze diende ik af te blazen (trompetgeschal). Ik vernam namelijk dat het morgen Koffiestop is. Volgens Broederlijk Delen is iedereen wild van dit initiatief en registreerden er zich tot nog toe al 1210 personen. Wat wordt er precies van u, werelds burger, verwacht? Dat u koffie bij uw thuis schenkt, of op het werk, aan de schoolpoort, bij de supermarkt of aan de tramhalte. Broederlijk Delen zendt u een Koffiestop-pakket middels een koerierbedrijf en u kan meteen aan de slag. Uiteraard vergeet u daarbij niet uw vrienden, familieleden, collega’s, buren en voorbijgangers uit te nodigen. In ruil voor een kop (h)eerlijke koffie gaat u met de collectebus voor Broederlijk Delen rond. Onze man in Haïti, Joachim Sanon en zijn vrouw André-Rose (een travestiet?) zullen daar wreed content mee zijn. Morgenavond dus geen koffiestop op mijn programma, maar een kruistocht naar Gent. Maar niet getreurd! De koffiestop kunnen u en ik nog steeds op latere datum organiseren. Zolang u met het geld geen ticket naar Ibiza koopt, maar het netjes doorstort is er geen vuiltje aan de lucht. Wat mij betreft, dat koffiedruppelkot komt er waarschijnlijk nog, maar wat het campagnefilmpje betreft, daar is nog werk aan de winkel. Dat een non-profit beroep doet op de zogenaamde nieuwe media is lovenswaardig maar het valt me op dat er aan deze tube geen touw vast te knopen is. Het storyboard ziet er als volgt uit: Ongeschoren Kerel wordt op de hielen gezeten door flik, al rennend over de Brusselse vlooienmarkt. Ongeschoren Kerel drinkt een koffie aan een koffiestop. Ongeschoren Kerel dumpt een biljet in de collectebus. Ongeschoren Kerel rent weg. Flik komt aangerend. Drinkt ook een koffie. Rent dan verder achter de kerel aan. Vergeet collectebus. Hé, betalen! Roept er nog iemand, maar flik heeft daar geen oren naar. Last screen: ‘omdat het zuiden plannen heeft’. Got it? Ik niet. Rennen ongeschoren kerels misschien altijd hard over de Brusselse marchée aux puces? Is de koffie niet te drinken volgens de flik? Welke plannen heeft het zuiden? Overheveling van Brusselse flikken naar Haïti? Of vlooienmarkt naar Afrika halen? Steunen flikken misschien geen goeie doelen? Dan stel ik een andere baseline voor: “Broederlijk Delen, Zusterlijk Stelen”. Voor betere cause related advertising campaigns raad ik u daarom aan een ommetje te maken langs deze site.

Posted: February 14th, 2008 under events.
Comments: none

Pakweg zes jaar geleden schreef ik als webredactrice een column over het Valentijn-gevoel op een vrouwensite. Leesplezier voor wie net als ik geen boodschap heeft aan deze instant-intimiteit in wegwerpverpakking.

Posted: February 13th, 2008 under easy reading.
Comments: none

Op reportage gaan voor een blad is altijd leuk. Pardon. .. Meestal, maar dit terzijde. Deze maand bracht ik voor Milo verslag uit over een rijtest bij de VAB. Het slachtoffer van dienst was de verrukkelijke madam Anne-Marie (fiftysomething), die met blij gemoed, evenwel een tikkeltje nerveus, haar voeten over de pedalen van een flashy KIA Rio liet schuiven. Anne-Marie beschikt al ettelijke jaren, 30 om precies te zijn, over een rijbewijs en begeleidt op blauwe maandagen wel eens haar zoon Steven, en dit met het oog op een goede afloop van zijn praktijkexamen. Hamvraag was of mama, die er toch heel wat jaren rijervaring op had zitten, haar zoon correct instrueerde. De VAB geeft opfrissingscursussen aan begeleiders en of het volgen hiervan een noodzaak, dan wel een nutteloos tijdverdrijf is, zou spoedig uit onze rijtest blijken. Vera, rij-instructeur van dienst, zou Anne-Marie chaperonneren en haar nauwlettend in de gaten houden. Terwijl Anne-Marie de rijweg onveilig maakte, noteerde ik ijverig op de achterbank alle fouten tegen de wegcode, inclusief de spitsvondige opmerkingen van de chauffeuse. Het verhaal wil dat vooraleer Anne-Marie op aanwijzen van Vera richting rijweg gleed, ze vrolijk over een oranjekleurige signalisatiekegel graasde. Hoe het verder afliep met Anne-Marie, leest u in het magazine dat volgende week in de rekken ligt, maar waar ik het hier en nu over wil hebben, is het fenomeen ‘ecodriving‘. Vera hield tijdens de rijtest een vurig betoog over ‘rijden zonder remmen’ en een kleiner brandstofverbruik en het ging me duizelen toen ik hoorde dat een milieubewust mens bij 70 km per uur al in zijn vijfde zit. We schakelen allemaal rijkelijk laat en dat was nothing but an inconvenient truth. Maar er is meer aan de hand met dat ecodriven. Want ook helemaal not done, is verkeerde brandstof in uw tank gieten. De VAB rekende uit dat het aantal verkeerde tankbeurten met bijna 70% is toegenomen in acht jaar tijd. Verstrooidheid (met verliefdheid als boosdoener) wordt daarbij als meest opvallende reden opgegeven. Net zoals ik, kent u vast en zeker ook wel iemand die in een onbewaakt ogenblik een verkeerde tijger in zijn tank stopte. Tip van de wegenwachter: nooit de motor starten. Flauw! U slaat uzelve toch pas voor de kop wanneer u merkt dat de motor niet meer wil starten!? Enfin, het is genoteerd. En by the way: wanneer u met Valentijn per abuis benzine in uw diesel schenkt, bedenk dan dat u niet alleen bent. U tokkelt een eind weg wanneer u via de plaatselijke hotspot naar de smeuïge verhalen van de wegenwachters surft. Het VAB-karretje komt zo! Veel leesplezier en vergeet niet uw eigen verhaal aan de website toe te voegen!

Posted: February 12th, 2008 under sustainability.
Comments: none

Here we are! Op deze pagina’s houd ik u onledig met mijmeringen en verzuchtingen naar aanleiding van mijn literaire strapatsen. Verder heb ik nog twee stokpaardjes, te weten Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen (MVO of CSR in het Engels) en ‘nieuwe media’. Doe er uw voordeel mee!

Posted: February 1st, 2008 under writing.
Comments: none